ازسوي ديگر، هنگامي که افعال انساني را درنظر مي‌گيريم، بر اين نکته واقف مي‌شويم که يک فعل مي‌تواند داراي ابعاد و وجوهي مختلف باشد که هر بُعد آن مي‌تواند موضوع يکي از علوم قرار گيرد. به‌عنوان مثال، انفاق از آن جهت که در بازتوزيع ثروت نقش ايفا مي‌کند، فعلي اقتصادي به‌شمار مي‌رود، و از آن نظر که انجام آن با نيت تقرب به خدا شخص انفاق‌کننده را به هدف اخلاق نزديک مي‌کند، عملي اخلاقي محسوب مي‌شود، و اگر همين عمل براي آموزش به فرزند و در حضور او انجام گيرد، عملي تربيتي خواهد بود. بنابراين، نظام‌هاي اجتماعي که هريک داراي انسجام و موضوع خاصي هستند و از اين‌رو مستقل‌اند، ممکن است به صورت دوایري متحدالمرکز تصور شوند که چهره‌های گوناگون یک فعل را نشان مي‌دهند.

با توجه به این‌ دو نکته، روشن مي‌شود که با تعيين هدف نهايي توسط دين، همة نظام‌هاي فرعي که خود اجزاء یک سیستم بزرگتر هستند، باید یک هدف نهایی داشته باشند، و هدف‌های خاص هر یک از آن‌ها بايد در مسیر همان هدف نهایی قرار گیرد. بنابراین آن هدف نهایی می‌تواند به ديگر سیستم‌ها جهت خاصی ببخشد و احیاناً محدودیت‌ها یا توسعه‌هایی برای آن‌ها ایجاد کند. وقتی هدف نهایی سیستم جامع اسلام تقرب به خدا باشد، در آن‌صورت، هر چیزی که