راه حل براي اين تعارض است. کساني که در اين مبحث به اظهار نظر پرداخته‌اند،‌ براي رفع تعارض و تعيين تکليف نظري و عملي انسان پيشنهادهايي گاه متعارض داده اند.

مطرح شدن گزينة تعارض ميان علم و دين در ميان مسلمانان ريشه در چالشي دارد که مسيحيت طي قرون متمادي با آن دست و پنجه نرم کرده است. روشنفکراني که تحت تأثير جوّ مباحثات ميان متکلمان مسيحي با دانشمندان و فلاسفه مغرب زمين قرار گرفته بودند، در قرآن و روايات نيز به دنبال مباحثي مشابه مي‌گشتند تا تعارضات آنها با يافته‌هاي تجربي را کشف کرده، شواهدي جديد بر درستي فرضية تعارض علم و دين بيابند. آنها به مواردي برخوردند که چنين توهمي را تأييد مي‌کرد. مواردي مانند آنچه در قرآن کريم درباره خلقت انسان آمده است كه مي‌فرمايد: «فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ. خُلِقَ مِن مَّاء دَافِقٍ. يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ»[١]ـ انسان بايد بنگرد از چه خلق شده است. از آبي جهنده آفريده شده است. آبي كه از ميان استخوانهاي سينه و پشت خارج مي‏شود. اين در حالي است كه طبق نظريه‌هاي تجربي كنوني، نطفه انسان ارتباطي با استخوانهاي سينه و پشت ندارد، بلكه در محفظه خاصي ساخته مي‏شود و از مجراي خاصي هم بيرون مي‌آيد. همچنين تئوري تكامل در زيست‏شناسي به عنوان يک تئوري علمي مطرح است که بر اساس

[١] طارق(٨٧): ٥-٧.