مسئلة فلسفي روبرو مي‌شوند، و براي حل مسائل فلسفي چارهاي جز حل مسائل معرفت‌شناسي مربوط به آن نيست؛ مسائلي از قبيل اين‌که عقل حجيت دارد و مي‌تواند حقايقي را درک کند.

پس دانشمندان براي انجام کار علمي بايد ادعاهاي خود را بر پايههاي صحيح استوار کنند. ما در معرفت‌شناسي اثبات مي‌کنيم که عقل بسياري از مطالب را به‌صورتي يقيني درک مي‌کند، و اعتبار تجربه نيز به عقل است، و مباني علم را بايد با دليل عقلي اثبات کرد. با اين و جود، اعتبار تجربه را در محدودة خاص آن مي‌پذيريم و آن را معتبر مي‌دانيم. بنابراين، اگر کسي بگويد بايد همه علومي که از راه تجربه يا راه‌هاي ديگر اثبات شده‌اند را کنار گذاشت و همه علوم را از قرآن و حديث استنتاج کرد، ادعايي اشتباه کرده، و ما آن را رد مي‌کنيم.

١٠. گاهي چنين القا مي‌شود که مطرح شدن علم اسلامی يا ديني برخاسته از انگيزه‌اي سياسي يا ناسيوناليستي است؛ ‌به اين معنا که چنين پنداشته مي‌شود که پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران، و جهت‌گيري نه شرقي و نه غربي آن، سياست‌مداران اين شعار را براي تحقق اهداف استقلال‌طلبانه و بيگانه‌ستيزانة خود مطرح کردند. آنها براي اين‌ کار انگيزه سياسي داشتند و يا میخواستند از گرايش‌هاي ناسيوناليستي مردم استفاده کنند و عواطف مردم را در مقابل کساني که سالها به آن‌ها ظلم و ستم کرده بودند تحريک کنند. درچنين فضايي، آنها اين شعار را مطرح کردند که ما بايد علم بومي خود را توليد کنيم، تا حتي در علم نيز نيازي به