غيرمتخصص در اين موارد بايد مانند ديگر مسائل ظني به نظر خبره مراجعه، و به‌اصطلاح از فقيه جامع‌الشرايط تقليد کنند. اين روند اختصاصي به معارف ديني ندارد، و در علوم نيز همين اصل جاري است، چنان‌که افراد غيرمتخصص براي حل مشکلات مربوط به سلامتي خود به پزشک متخصص مراجعه مي‌کنند. چه بسا نظر يک پزشک با نظر پزشک ديگر مخالف باشد، و هيچ‌يک به يقين نرسيده باشند، ولي در حل مسائل عملي زندگي‌ ناچار به اکتفا به شناخت‌هاي ظني هستيم. اما مسائل اساسي و ضروري دين که با دليل‌هاي قطعي عقلي اثبات مي‌شوند، قابل مسامحه و جاي اختلاف‌نظر نيستند، بلکه همه بايد نسبت به آنها شناخت درستي داشته باشند، و اگر کسي چنين شناختي ندارد بايد براي به‌دست آوردن آن تلاش کند.

و نکتة‌ سوم آن‌که اين مسئله، به هر شکلي که در معرفت‌شناسي پاسخ داده شود، هيچ ارتباط منطقي با نتيجة دل‌خواه گويندة آن ندارد، و به‌هيچ وجه اثبات نمي‌کند که دين و علم با يک‌ديگر تباين کلي دارند و نمي‌توانند ترکيب «علم ديني» را به‌صورت معناداري بسازند.

٩. گاهي به برخي تلاش‌هاي انجام‌گرفته در کشورهاي مختلف براي توليد علومي به نام علم ديني اشاره مي‌شود، و عدم موفقيت آنها دليلي بر عدم امکان توليد علم ديني تلقي مي‌شود.

اولين و روشن‌ترين نقد به چنين استدلالي آن است که عدم وقوع يک امر،‌ يا عدم موفقيت افرادي در دست‌يابي به يک نتيجه،