استفاده از نتايج آن براي ارتقاي معرفت ديني به خداوند، از محدودة تعريف‌شده براي اين علوم خارج است، و نوعي استفاده از نتايج علم براي اثبات يا تعميق معارف ديني است که درجاي خود بسيار مهم بوده، در ارزش‌گذاري افعال انسان‌ها جايگاه والايي دارد.

ديگر از معيارهاي حداقلي مطرح‌شده براي ديني‌ناميدن علوم (که شايد از معيار پيش‌گفته قدري قوي‌تر باشد) آن است که مباني و اهداف يک رشتة علمي، يا گزاره‌ها و نظريات مطرح در آن[١]، با آموزه‌هاي ديني اسلام تنافي نداشته باشند. اين عدم تنافي شامل مواردي نيز مي‌شود که اصولاً زمينه‌اي براي تنافي وجود نداشته باشد، مانند جايي که موضوع و مسائل يک علم به‌کلي با موضوع و مسائل دين بيگانه باشند. به عبارتي ديگر، در اينجا تقابل ميان تنافي و عدم تنافي با دين از قبيل تقابل ميان عدم و ملکه نيست که شأنيت در آنها لحاظ شده باشد. اين شاخص از معيار اول خاص‌تر و از نظر محتوايي معيّن‌تر است، ولي از آن جهت که تنها به وجه سلبي بسنده مي‌کند شاخص مثبتي به دست نمي‌دهد. «علم ديني» به اين معنا شامل هر علمي مي‌شود که اصطکاکي با اسلام نداشته باشد، و اين بدان معناست که علومي مانند رياضيات، منطق، فيزيک، شيمي و ... که موضوع آن‌ها ارتباطي مستقيم با مسائل و اهداف ديني و اسلامي

[١] بنا بر اين‌که گزاره‌ها را «علم» بناميم.