در این مسائل کوتاهي يا اشتباه کند بنيادهاي انديشه و عمل ديني متزلزل مي‌شود، و همة باورها،‌ ارزش‌ها، و رفتارهايي که بر اين مبنا استوار مي‌شوند به سستي و کژي مي‌گرايند.

حال، سؤال مي‌شود که يقين به اين حقايق چگونه به دست مي‌آيد. راه دستیابی به یقین منطقی به مسائل ديني،‌ همانند معرفت يقيني به ساير مسائل است،‌بدين معنا که هر گزاره به تناسب موضوع و محمولش روش (يا روش‌هاي) اثبات خاص خود را دارد. راه دست‌يابي به يقين در مسائل اعتقادي، استفاده از استدلال عقلي است که کامل‌ترين شکل آن برهاني است که براساس شکل اول قياس منطقي و از مقدمات بديهيات تشکيل مي‌شود. استدلال‌هايي که براي اثبات وجود خدا، يگانگي او، نياز به راهنمايي وحياني توسط پيامبران، جاودانگي انسان و ضرورت حيات پس از مرگ وجود دارد از اين سنخ‌اند. در منطق اثبات شده است معرفتي که از چنين استدلال‌هايي حاصل مي‌شود بالاترين درجه يقين را به همراه دارد. التبه این بدان معنا نيست که همه افراد به راحتي مي‌توانند مقدمات اين استدلال‌ها را درک کرده، با تنظيم آنها به صورت صحيح به يقين مورد نظر دست پيدا کنند. اولين مانع در اين راه، انتزاعي بودن مسائل اعتقادي است که تصور آنها را براي بسياري از مردم (که از آمادگي و ورزيدگي ذهني کافي برخوردار نيستند) مشکل و دور از دسترسي مي‌سازد. اين درحالي است که اولين گام براي يک استدلال نتيجه‌بخش،‌ تصور صحيح موضوع و محمول يک قضيه است. براي چنين افرادي، دست‌يابي به يقين در اين‌گونه