مي‌شود، و اجزاء معارف ديني هم از اين اقسام خارج نيستند. از سوي ديگر، همة شناخت‌هاي مطابق با واقع منحصر در شناخت‌هاي ديني نمي‌شوند، و در نتيجه، قلمرو علم گسترده‌تر از قلمرو دين خواهد بود.

دين و علم در بقية اصطلاحات خود، گذشته از مسائل و قلمروهايي مستقل، داراي قلمروهايي مشترک نيز هستند، و به تعبير منطقي، رابطة ميان آنها رابطة عموم و خصوص من‌وجه است. آنها دايره‌هايي متقاطع را مي‌مانند که در کنار مسائل و موضوعات مستقل و منحصربه‌فرد خود، در بخشي ديگر ـ که جزء قلمرو مشترک هردو به حساب مي‌آيد ـ هم‌پوشي دارند. به‌عنوان مثال، اصطلاحي از علم را درنظر بگيريد که در محافل علمي و دانشگاهي بسيار رايج است و به شناخت‌ پديده‌هاي مادي با روش تجربي اختصاص يافته است. از سوي ديگر، نيز اگر دين را به معناي مجموعة باورها و ارزش‌هاي معطوف به سعادت بشر بدانيم، رابطة ميان اين دو عموم و خصوص من وجه خواهد بود. توضيح آن‌که، بر اساس تعريف، مسائل متافيزيکي و ماوراي تجربي، مانند آنچه به مرحلة زندگي بعد از مرگ و قيامت مربوط مي‌شود از قلمرو علم خارج است، ولي باورها و ارزش‌هايي که دين را تشکيل مي‌دهند همگي از اين سنخ مسائل‌اند، مانند اثبات وجود خدا، وحي، قيامت، و احکام شرعي تعبدي که همه مستقل از