نظر دين مورد قبول نباشند. به همين دليل، در بخش علوم دستوري، مي‌توان اين علوم را به ديني و غيرديني تقسيم کرد. در اقتصاد نيز با همين پديده روبرو هستيم. درحالي که بخش توصيفي اقتصاد که به «علم اقتصاد» معروف است، قابل تقسيم به ديني و غيرديني نيست، در بخش توصيه‌اي آن که معمولاً «نظام اقتصادي» ناميده مي‌شود، چنين تقسيمي کاملاً معنادار است، که در واقع به رفتار اقتصادي انسانها جهت مي‌بخشد و «هدف» و «معيار»هاي آن را تعيين مي‌کند[١].

تا اين‌جا،‌ معناي علم ديني را از نظر خود تبيين کرديم، و برخي از مهم‌ترين معاني محتمل ديگر را نيز تشريح و نقد نموديم. آنچه ميان همة اين معناها مشترک است، پذيرش اصل «علم ديني» است و اختلاف بر سر تفسير و تعيين قلمرو آن بود. در مقابل، کساني در امکان علم دینی ترديد روا داشته‌، يا آن را محال تلقي کرده اند. در اين قسمت به برخي از سؤالات و شبهاتي که موجب چنين نظري شده اشاره کرده، پاسخ خواهيم داد.

١. برخي تعبير «علم اسلامي» را تعبيري پارادوکسيکال دانسته‌اند. همان‌گونه که در بررسي معاني علم، دين، و علم ديني گذشت، هر کدام از اين واژهها چندين معنا دارند، و از ضرب کردن اين معناني

[١] ر.ک: محمدتقي مصباح يزدي، پيش‏نيازهاي مديريت اسلامي، ص٢٨٥ـ٢٨٨.