ندارم . این گونه فکر و اعتقاد با اساس توحید منافات دارد . خود ما ممکن است‌ همین حرف را ، نه به این تندی و پر رنگی ، به شکل دیگری ( بگوییم ) . اینکه انسان برای اسباب عالم استقلال قائل باشد و اثر قائل نباشد ، فکر غلطی است . خدا برای امور اثر قرار داده ، مثلا برای دوا اثر قرار داده‌ برای شفا . اما اگر ما بگوییم نه ، دوا اثر ندارد ، فقط خدا دارد شفا می‌دهد ، درست است خدا دارد شفا می‌دهد ولی خدا که شفا می‌دهد نه معنایش‌ این است که دوا اثر ندارد ، چون دوا هم از خداست ، اثر و تأثیر دوا هم‌ از خداست . از پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله سؤال کردند که یا رسول‌ الله ! با وجود اینکه همه چیز به تقدیر الهی است آیا دوا و رقیه و این‌ چیزها هم اثری دارد ؟ فرمود این هم از قدر الهی است ، یعنی قضا و قدر الهی است که آن اثر را در این قرار داده . ولی همین جا اگر ما بگوییم‌ این اثر به اصطلاح امروز یک اثر جبری است یعنی فعلا این دوا این اثر را دارد ، خدا بخواهد خوب می‌شود ، نخواهد هم خوب می‌شود ، این می‌شود آن‌ تفویضی که نباید به آن قائل شد ، یعنی کأنه خدا این کار را کرده ، دیگر فعلا از اختیارش بیرون است . خدا برای این دواها این اثرها را قرار داده‌ ، حالا که این کار را کرده ، اینها دیگر از اختیار خدا العیاذ بالله بیرون‌ است . آتش می‌سوزاند ، چه خدا بخواهد چه خدا نخواهد . خدا می‌خواست آتش‌ را خلق نکند ، حالا که آتش را خلق کرده دیگر آتش نمی‌تواند نسوزاند ، آتش حتما می‌سوزاند چه او بخواهد چه او نخواهد ! این فکر ممکن است در خیلی افراد باشد . یک اثر تعلیمی و تربیتی که در کار انبیاء هست ارائه همین مطلب است‌ که هیچ چیزی به صورت استقلال که خدا چه بخواهد چه نخواهد در عالم وجود ندارد ، و این عجیب مطلبی است ! قرآن