تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٣ - شرح آيات

خود نيست.

[٨٠] وَ نَرِثُهُ ما يَقُولُ وَ يَأْتِينا فَرْداً آنچه را كه مى‌گويد از او مى‌ستانيم تا تنها نزد ما آيد.» معنى آيه اين است كه خداوند هر چه را كه فرد حاصل كرده است از مال و فرزند به ارث مى‌برد به عبارت ديگر هر چه را كه در زندگى بر آن متكى است از او مى‌ستاند. و آنچه كه تا پايان حياتش مى‌پندارد متعلق به اوست با او به گور نخواهد رفت. آنچه او به گور مى‌برد فقط دو قطعه كفن است و بس.

فقط خداى سبحان باقى است. او ميراث بر زمين است و هر چه بر روى آن است نه مال مى‌ماند و نه فرزندان./ ٩٦ او در روز قيامت تنها، برهنه پاى و برهنه سر به محكمه عدل الهى حاضر مى‌شود.

[٨١] بشر در پى يافتن چيزى يا كسى است كه به آن تكيه كند و ضعف ذاتى خود را به وسيله او جبران كند. يكى از چيزهايى كه مى‌پندارد جبران كننده آن ضعف ذاتى است يكى مال و يكى فرزند در اين حال از خدايانى از بتان جاندار يا بى جان جستجو مى‌كند خداى تعالى مى‌فرمايد

وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا و به غير از اللَّه خدايانى اختيار كردند تا سبب عزتشان گردند.» ايشان به نوبه خود به خدايانى انتساب مى‌جويند تا سبب عزتشان شود يكى از اين خدايان، عشيره و خاندان است يا حزب و گروه يا جريانات سياسى يا قدرتهاى حاكمه و همانند آنها. انسان وقتى چنگ در دامن چنين كسان يا چيزها مى‌زند كه در خود احساس نقص كند و چنان پندارد كه به هيچ عزت و قدرتى دست نخواهد يافت جز از طريق اينان. ولى دريغا كه ريسمانهايى كه در آنها چنگ مى‌زند پوسيده است و تاب و توان نگهدارى او را ندارند.

[٨٢] كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبادَتِهِمْ وَ يَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا نه چنين است. به زودى عباداتشان را انكار كنند و به مخالفتشان برخيزند.» در اين هنگام سخت پشيمان شوند و بر جوانى خود كه در فعاليت در راه او