تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥ - نكته توجيه گناه، يك بيمارى عمومى است!

(اسراء- ٣١).

حتى از بعضى آيات قرآن بر مى‌آيد كه گناهكاران براى توجيه گناهان خود در قيامت نيز به امورى متشبث مى‌شوند از جمله اينكه ما پيروى از بزرگان قوم خود كرديم و آنها بودند كه ما را گمراه كردند، و بجاى ما تصميم گرفتند!:

" رَبَّنا إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا وَ كُبَراءَنا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلَا" (احزاب- ٦٧).

خلاصه اينكه بلاى" توجيه‌گرى" بلائى است فراگير كه گروه عظيمى از مردم اعم از عوام و خواص را در برگرفته، و خطر بزرگ آن اين است كه راههاى اصلاح را به روى گنهكاران مى‌بندد، و گاه واقعيتها را حتى در نظر خود انسان دگرگون جلوه مى‌دهد.

بسيارند كسانى كه" ترس و جبن" خود را به عنوان" احتياط"، و" حرص" را به" تامين آينده" و" تهور" را به" قاطعيت" و" ضعف نفس" را به" حيا" و" بى‌عرضگى" را به" زهد" و" ارتكاب حرام" را به" كلاه شرعى" و" فرار از زير بار مسئوليت" را به" ثابت نبودن موضوع" و" ضعفها و كوتاهيها" ى خود را به" قضا و قدر" توجيه مى‌كنند، و چه دردناك است كه انسان با دست خود راه نجات را به روى خود ببندد؟! گرچه اين مفاهيم هر كدام در جاى خود معنى صحيحى دارد، ولى اشكال در اين است كه آن را تحريف كرده، و نتيجه وارونه مى‌گيرند، و چه زيانهاى عظيمى كه از اين رهگذر به جوامع بشرى و خانواده‌ها و افراد رسيده است؟! خداوند همه ما را از اين بلاى بزرگ و خانمان سوز حفظ كند (آمين).