تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣ - تفسير نتيجه ديگر فتح المبين

[١] به اين ترتيب خداوند در برابر آن چهار موهبتى كه به پيامبرش در فتح المبين داد، دو موهبت عظيم نيز به مؤمنان ارزانى داشت: بهشت جاويدان با تمام نعمتهايش، و عفو و گذشت از لغزشهاى آنها، علاوه بر سكينه و آرامش روحى كه در اين دنيا به آنها بخشيد، و مجموعه اين سه نعمت فوز عظيم و پيروزى بزرگى است براى كسانى كه از اين بوته امتحان سالم بيرون آمدند.

كلمه" فوز" كه در قرآن مجيد معمولا با توصيف" عظيم" ذكر شده، و گاهى نيز همراه با" مبين" و" كبير" آمده، بنا به گفته" راغب" در" مفردات" به معنى پيروزى و نيل به خيرات توأم با سلامت است، و اين در صورتى است كه نجات آخرت در آن باشد هر چند با از دست دادن مواهب مادى دنيا همراه گردد.

طبق روايات معروفى امير مؤمنان على ع آن گاه كه فرق مباركش در محراب عبادت با شمشير جنايتكار روزگار" عبد الرحمن بن ملجم" شكافته شد صدا زد

فزت و رب الكعبه:

" سوگند به خداى كعبه پيروز شدم" (و سعادت نامه من با خون سرم امضا شد!).

آرى گاهى امتحانات پروردگار آن چنان سخت و طاقت‌فرسا است كه ايمانهاى سست را از بيخ و بن بر مى‌كند، و قلبها را واژگون مى‌كند، تنها مؤمنان راستين كه از نعمت سكينه و آرامش بهره‌مندند مقاومت مى‌كنند، و از پيامدهاى‌

[١] مطابق اين بيان جمله" ليدخل" و همچنين" يعذب" كه در آيه بعد مى‌آيد عطف بر جمله" ليغفر" مى‌باشد، گروهى از مفسران از جمله شيخ طوسى در" تبيان"، و طبرسى در" مجمع البيان" و ابو الفتوح رازى در تفسيرش همين معنى را برگزيده‌اند، در حالى كه گروه ديگرى آن را عطف بر" لِيَزْدادُوا إِيماناً" دانسته‌اند در حالى كه نه با شان نزول فوق هماهنگ است و نه با مساله مجازات كفار.