تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٧ - تفسير سوگند به آسمان و چين و شكنهاى زيبايش!

مى‌انجامد، و در ادامه راه به طور كامل در" جهل" فرو مى‌روند، و جمع ميان اين دو تعبير- سهو و غمره- در آيه فوق ممكن است اشاره به آغاز و انجام اين حركت باشد.

به اين ترتيب منظور از خراصون كسانى است كه غرق جهل و نادانى خويشند، و براى فرار از زير بار حق هر روز بهانه و سخن بى اساسى را عنوان مى‌كنند.

تعبير به يسئلون به صورت" فعل مضارع" دليل بر اين است كه اين سؤال را مرتب مطرح مى‌كنند، در حالى كه اصولا بايد وقت قيام قيامت مخفى و مكتوم باشد، تا هر كس در هر زمان احتمال وقوع آن را بدهد، و اثر تربيتى ايمان به قيامت كه خودسازى و آمادگى مداوم است حاصل گردد.

اين سخن به آن مى‌ماند كه بيمارى از طبيب مرتبا سؤال كند پايان عمر من چه روزى خواهد بود؟ هر كس اين سؤال را بى اساس مى‌داند، و مى‌گويد مهم اين است كه بدانى مرگ حق است تا خود را درمان كنى مبادا گرفتار" مرگ زودرس" شوى.

ولى آنها هدفى جز استهزاء يا بهانه‌جويى نداشتند نه اينكه راستى مى‌خواستند تاريخ قيام قيامت را پيدا كنند.