تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٧ - تفسير سوگند به طوفانها و ابرهاى بارانزا!

سپس مى‌افزايد:" سوگند به ابرهايى كه بار سنگينى از باران با خود حمل مى‌كنند" (فَالْحامِلاتِ وِقْراً) [١]

در حديثى كه بسيارى از مفسران در ذيل همين آيه آورده‌اند مى‌خوانيم:

" ابن الكوا" [٣] روزى از على ع در حالى كه بر منبر خطبه مى‌خواند سؤال كرد منظور از" الذَّارِياتِ ذَرْواً" چيست؟ فرمود: بادها است.

عرض كرد:" فَالْحامِلاتِ وِقْراً" فرمود: ابرها است.

عرض كرد:" فَالْجارِياتِ يُسْراً" فرمود: كشتيها است.

عرض كرد:" فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً" فرمود: منظور فرشتگان است".

با اين حال تفسيرهاى ديگرى است كه با اين تفسير قابل جمع است. از جمله اينكه منظور از" جاريات يسرا" نهرهايى است كه به وسيله بارانها به‌

[١]" وقر" (بر وزن فكر) به معنى بار سنگين است، و نيز به معنى سنگينى گوش آمده است،" وقار" نيز به معنى سنگينى حركات و آرامش و حلم است.

[٢]" جاريات" جمع" جاريه" به معنى كشتى است، و به معنى نهرهاى آب جارى نيز آمده است، (فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ. غاشيه- ١٢) و همچنين به معنى خورشيد به خاطر حركتش در آسمان، و نيز به دختر نوجوان نيز" جارية" گفته مى‌شود، چرا كه نشاط جوانى در تمام وجودش جريان دارد.

[٣] نام او" عبد اللَّه" بود، و در زمان امير مؤمنان على (ع) مى‌زيست و از منافقان و دشمنان سرسخت حضرت بود، خود را در صف يارانش قرار مى‌داد و كارشكنى مى‌كرد.