١١٦٥١.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام: كَتَبَ رَجلٌ إلى أبي ذَرٍّ رضى الله عنه: يا أبا ذَرٍّ ، أطرِفني بشَيءٍ مِن العِلمِ، فكَتَبَ إلَيهِ : إنَّ العِلمَ كَثيرٌ و لكنْ إن قَدَرتَ أن لا تُسِيءَ إلى مَن تُحِبُّهُ فَافعَلْ . قالَ : فقالَ لَهُ الرَّجُلُ : و هل رَأيتَ أحَدا يُسِيءُ إلى مَن يُحِبُّهُ ؟! فقالَ لَهُ : نَعَم، نفسُكَ أحَبُّ الأنفُسِ إلَيكَ، فإذا أنتَ عَصَيتَ اللّه َ فقد أسَأتَ إلَيها . [٨]

«بر كسانى كه يهودى شده اند ، آنچه را از پيش براى تو نقل كرديم ، حرام كرده ايم . ما به آنان ستم نكرديم بلكه آنها خود به خويشتن ستم مى كردند» .

حديث :

١١٦٤٥.امام على عليه السلام : كسى كه به خود ظلم مى كند ، چگونه ممكن است در حق ديگران عدالت ورزد؟!

١١٦٤٦.امام على عليه السلام : كسى كه به خود ستم كند ، به ديگران بيشتر ستم مى كند .

١١٦٤٧.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه به خود ستم مى كند ، چگونه در حق ديگران عدالت مى ورزد؟!

١١٦٤٨.امام على عليه السلام : كسى كه به جاى سراى ماندگار به سراى ناپايدار رضايت دهد ، به خود ستم كرده است .

١١٦٤٩.امام على عليه السلام : هركه خدا را نافرمانى و شيطان را فرمانبرى كند ، به خود ستم كرده است .

١١٦٥٠.امام على عليه السلام : هر كه عمل به طاعت خدا را فرو گذارد ، به خود ستم كرده است .

١١٦٥١.امام صادق عليه السلام : مردى به ابوذر رضى الله عنه نوشت : اى ابا ذر! مرا بهره اى از تازه هاى دانش بخش ؛ ابوذر در پاسخ او نوشت : دانش بسيار است ، اما تو اگر مى توانى به كسى كه دوستش دارى بدى نكنى ، چنين كن . مرد از او پرسيد : مگر كسى به كسى كه دوستش دارد بدى مى كند؟! ابوذر پاسخ گفت : آرى . تو خودت را بيش از همه دوست دارى و اگر خدا را نا فرمانى كنى، به خودت بدى كرده اى.

[١] النحل : ١١٨.[٢] غرر الحكم : ٦٩٩٦.[٣] غرر الحكم : ٨٦٠٦.[٤] غرر الحكم : ٦٢٦٩ .[٥] غرر الحكم : ٦٠٦٤.[٦] غرر الحكم : ٦٠٥٧.[٧] غرر الحكم : ٨٥٤١.[٨] الكافي : ٢/٤٥٨/٢٠.