١٠٧٨٩.عنه صلى الله عليه و آله : إنّ العَبدَ لَيُصَلِّي الصَّلاةَ لا يُكتَبُ لَهُ سُـدسُها و لا عُشرُها، و إنّما يُكتَبُ لِلعَبدِ مِن صَلاتِهِ ما عَقَلَ مِنها . [٢]

١٠٧٩٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : لا يَقُومَنَّ أحَدُكُم في الصَّلاةِ مُتَكاسِلاً و لا ناعِسا، و لا يُفَكِّرَنَّ في نفسِهِ فإنّهُ بينَ يَدَي رَبِّهِ عَزَّ و جلَّ، و إنّما لِلعَبدِ مِن صلاتِهِ ما أقبَلَ علَيهِ مِنها بقَلبِهِ . [٣]

١٠٧٩١.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام ـ لَمّا سَقَطَ رِداؤهُ عن أحَدِ مَنكِبَيهِ و لَم: وَيحَكَ أ تَدرِي بينَ يَدَي مَن كُنتُ ؟! إنَّ العَبدَ لا يُقبَلُ مِن صلاتِهِ إلاّ ما أقبَلَ علَيهِ مِنها بقَلبِهِ . [٤]

٢٢٥٦

نقش حضور قلب در پذيرش نماز

١٠٧٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند نماز بنده اى را كه دلش در كنار بدنش حضور ندارد ، نمى پذيرد .

١٠٧٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : [گاه] بنده نماز مى خواند، اما يك ششم و يك دهم آن هم برايش نوشته نمى شود ؛ تنها آن مقدار از نماز بنده به حساب مى آيد كه با شناخت و توجّه همراه باشد .

١٠٧٩٠.امام على عليه السلام : هيچ يك از شما با كسالت و خواب آلودگى به نماز نايستد و به خودش نيز فكر نكند ؛ زيرا در پيشگاه پروردگارِ عزّ و جلّ خويش قرار دارد . بنده را همان مقدار از نمازش نصيب است كه با توجّهِ قلبى او همراه باشد .

١٠٧٩١.امام زين العابدين عليه السلام ـ وقتى در حال نماز ردايش روى يك شانه اش افتاد و آفرمود : واى بر تو! آيا مى دانى در پيشگاه چه كسى بودم؟ از نماز بنده همان مقدارى پذيرفته مى شود ، كه با توجّه قلبى همراه باشد .

[١] المحاسن : ١/٤٠٦/٩٢١ .[٢] بحار الأنوار : ٨٤/٢٤٩/٤١ .[٣] الخصال : ٦١٣/١٠ .[٤] علل الشرائع : ٢٣٢/٨ .