١١٢١٤.عنه عليه السلام : ألاَ و إنّ شَرائعَ الدِّينِ واحِدَةٌ، و سُبُلَهُ قاصِدَةٌ، مَن أخَذَ بها لَحِقَ و غَنِمَ، و مَن وَقَفَ عَنها ضَلَّ و نَدِمَ . [٢]

١١٢١٥.عنه عليه السلام ـ مِن كتابهِ إلى معاويةَ ـ: أمّا بعدُ فقد أتَتنِي مِنكَ مَوعِظَةٌ مُوَصَّلَةٌ، و رسالَةٌ مُحَبَّرةٌ، نَمَّقتَها بضَلالِكَ، و أمضَيتَها بِسُوءِ رَأيِكَ ، و كتابُ امرِئٍ ليسَ لَهُ بَصَرٌ يِهدِيهِ، و لا قائدٌ يُرشِدُهُ، قد دَعاهُ الهَوى فَأجابَهُ، و قادَهُ الضَّلالُ فَاتَّبَعَهُ، فَهَجَرَ لاغِطا، و ضَلَّ خابِطا . [٣]

١١٢١٦.عنه عليه السلام : اُنظُرُوا أهلَ بَيتِ نَبِيِّكُم فَالْزَمُوا سَمْتَهُم ... لا تَسبِقُوهُم فَتَضِلُّوا، و لا تَتَأخَّرُوا عَنهُم فَتَهلِكُوا . [٤]

حديث :

١١٢١٣.امام على عليه السلام : هر ضلالتى ، علّتى دارد و براى هر پيمان شكنى ، شبهه اى است .

١١٢١٤.امام على عليه السلام : بدانيد كه شرايع دين يكنواخت است و راههايش مستقيم . هركه در اين راهها قدم گذاشت [به هدف ]رسيد و سود برد و هركه از پيمودن آنها باز ايستاد، گمراه و پشيمان شد.

١١٢١٥.امام على عليه السلام ـ در نامه خود به معاويه ـنوشت : اما بعد ، اندرزنامه اى وصله پينه شده ، و نامه اى مطنطن از تو به من رسيد ؛ نامه اى كه با گمراهى خود آن را آراسته اى و از روى بد سگالى براى من فرستاده اى . اين نامه مردى است كه نه ديده اى دارد كه راه را نشانش دهد و نه رهبرى دارد كه راهنماييش كند ؛ بلكه هواى نفْس او را فرا خوانده و او به دعوت آن پاسخ مثبت داده و گمراهى، زمامش را برگرفته و او در پى آن روان شده است و از اين رو سخنان ياوه مى بافد و گمراه و خطاكار است .

١١٢١٦.امام على عليه السلام : به اهل بيت پيامبرتان بنگريد و از راه و روش آنان جدا نشويد ... از آنان پيشى نگيريد كه گمراه مى شويد و از ايشان عقب نمانيد كه به هلاكت مى افتيد .

[١] نهج البلاغة : الخطبة ١٤٨ .[٢] نهج البلاغة : الخطبة ١٢٠ .[٣] نهج البلاغة : الكتاب ٧ .[٤] نهج البلاغة : الخطبة ٩٧ .