ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٤١
١١٢٣٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : ضَلالُ الدَّليلِ هَلاكُ المُستَدِلِّ . [١]
٢٣٤٨
الضَّلالُ المُبينُ
الكتاب :
أَ فَمَنْ شَرَحَ اللّه ُ صَدْرَهُ لِلاْءسْلامِ فَهُوَ عَلَى نُوْرٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوْبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللّه ِ أُولئِكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ». [٢]
وَ ما كَانَ لِمُؤمِنٍ وَ لا مُؤمِنَةٍ إذا قَضَى اللّه ُ وَ رَسُولُهُ أَمْرا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الخِيَرَةُ مِنْ أمْرِهِم وَ مَنْ يَعْصِ اللّه َ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً مُبِينا». [٣]
الحديث :
١١٢٣١.الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ مِن كتابِهِ إلى معاويةَ ـ: فقد سَلَكتَ مَدارِجَ أسلافِكَ بِادِّعائكَ الأباطيلَ ... فِرارا مِن الحَقِّ، و جُحودا لِما هُو ألزَمُ لكَ مِن لَحمِكَ و دَمِكَ، مِمّا قد وَعاهُ سَمعُكَ، و مُلِئَ بهِ صَدرُكَ، فماذا بعدَ الحَقِّ إلاّ الضَّلالُ المُبينُ، و بعدَ البيانِ إلاّ اللَّبسُ؟! [٤]
١١٢٣٠.امام على عليه السلام : گمراهىِ راهنما ، موجب هلاكت كسى است كه از او راه جويد .
٢٣٤٨
گمراهى آشكار
قرآن :
«آيا كسى كه خداوند سينه اش را براى اسلام گشوده و برخوردار از نورى از جانب پروردگار خود مى باشد ، [ چون غير اوست]؟ پس واى بر آنها كه از سخت دلى ياد خدا نمى كنند . آنان در گمراهى آشكارى هستند» .
«هيچ مرد و زن مؤمنى را نسزد كه چون خدا و رسول او به كارى فرمان دهند ، در كار خود اختيارى داشته باشند . و هركه از خدا و رسول او نافرمانى كند هر آينه آشكارا گمراه شده است» .
حديث :
١١٢٣١.امام على عليه السلام ـ در نامه خود به معاويه ـنوشت : تو با ادعاهاى باطلت به راههاى پيشينيان خود رفتى ... تا از حقّ و حقيقت بگريزى و چيزى را كه از گوشت و خونت براى تو لازمتر است ، انكار كنى، چيزهايى كه فضاى گوش تو از آن لبريز و سينه ات از آن مالامال است . پس آيا بعد از حق، چيزى جز گمراهى آشكار و پس از بيان (روشنگرى)، چيزى جز اشتباه و درآميختن حق به باطل هست؟!
[١] غرر الحكم : ٥٩٠٠ .[٢] الزمر : ٢٢ .[٣] الأحزاب : ٣٦ .[٤] نهج البلاغة: الكتاب٦٥.