١١٥٣٠.عنه عليه السلام ـ يَتَبَرَّأُ مِن الظُّلمِ ـ: و اللّه ِ لأََن أبِيتَ عَلى حَسَكِ السَّعدانِ مُسَهَّدا، أو اُجَرَّ في الأغلالِ مُصَفَّدا، أحَبُّ إلَيَّ مِن أن ألقَى اللّه َ و رسولَهُ يَومَ القِيامَةِ ظالِما لِبَعضِ العِبادِ، و غاصِبا لِشَيءٍ مِن الحُطامِ، و كيفَ أظلِمُ أحَدا لِنَفسٍ يُسرِعُ إلى البِلى قُفُولُها، و يَطُولُ في الثَّرى حُلُولُها ؟! [٦]

١١٥٣١.عنه عليه السلام ـ أيضا ـ: و اللّه ِ لو اُعطِيتُ الأقاليمَ السَّبعَةَ بما تَحتَ أفلاكِها، على أن أعصِيَ اللّه َ في نَملَةٍ أسلُبُها جُلْبَ شَعِيرَةٍ ما فَعَلتُهُ. [٧]

١١٥٢٥.امام على عليه السلام : ستمگرى ، پيامدهايى مُهلك دارد .

١١٥٢٦.امام على عليه السلام : به پيشگاه خدا ، ستمديده وارد بشويد ، ولى ستمگر وارد نشويد .

١١٥٢٧.امام على عليه السلام : هر كه به بندگان خدا ستم كند، خداوند به جاى بندگانش خصم و مدّعى او باشد .

١١٥٢٨.امام على عليه السلام : چه بد توشه اى است براى آخرت، ستم و تجاوز به بندگان .

١١٥٢٩.امام على عليه السلام : از خدا بترسيد ، از خدا بترسيد ، درباره عاقبت ناگوار ستم در دنيا و آخرت و از فرجام بدِ كبر و نخوت .

١١٥٣٠.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى كه ضمن آن از بيدادگرى، بيزارى مى جويفرمود : به خدا سوگند اگر شب را روى گياه اشترخار بيدار مانم و مرا بسته در كند و زنجير بكشانند ، خوشتر دارم از اين كه در روز قيامت با دامنى آلوده به ستم بر يكى از بندگان خدا يا غصب كمترين چيزى از كالاى پست دنيا ، بر خدا و رسول او وارد شوم . چگونه به خاطر جسمى كه تار و پودش به سوى پوسيدگى مى شتابد و روزگاران درازى در زير خاك مى ماند ، بر كسى ستم كنم؟!

١١٥٣١.امام على عليه السلام ـ در همان خطبه ـفرمود : به خدا سوگند اگر هفت اقليم را با هر آنچه در زير افلاك آن است به من دهند ، بدين شرط كه با گرفتن پوست جوى از دهان مورى نافرمانى خدا كنم، هرگز چنين نخواهم كرد.

[١] غرر الحكم : ٨٧٥.[٢] نهج البلاغة : الخطبة ١٥١.[٣] غرر الحكم : ٨٢٥٠.[٤] بحار الأنوار : ٧٥/٣٠٩/٤.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ١٩٢.[٦] نهج البلاغة : الخطبة ٢٢٤.[٧] نهج البلاغة : الخطبة ٢٢٤.