١٠٢١٥.عنه عليه السلام ـ مِن خُطبَتِهِ الشِّقْشِقِيَّةِ ـ: و طَفِقتُ أرتَئي بَينَ أن أصُولَ بِيَدٍ جَذّاءَ ، أو أصبِرَ على طَخْيَةٍ (ظُلمَةٍ) عَمياءَ ... فَرَأيتُ أنَّْ الصَّبرَ على هاتا أحجى، فَصَبَرتُ و في العَينِ قَذىً ، و في الحَلقِ شَجا ... فَصَبَرتُ على طُولِ المُدَّةِ ، و شِدَّةِ المِحنَةِ . [٥]

١٠٢١٦.عنه عليه السلام ـ في التَّظَلُّمِ مِن قُرَيشٍ ـ: ألا إنَّ فِي الحَقِّ أن تَأخُذَهُ ، و فِي الحقِّ أن تُمنَعَهُ ، فَاصبِرْ مَغموما ، أو مُتْ مُتَأسِّفا ... فَأغضَيتُ عَلَى القَذى ، و جَرَعْتُ رِيقي عَلَى الشَّجا ، و صَبَرتُ مِن كَظمِ الغَيظِ على أمَرَّ مِنَ العَلقَمِ ، و آلَمَ لِلقَلبِ مِن وَخزِ الشِّفارِ . [٦]

«و آن خصلت و خوى [ نيكى كردن در برابر بدى ]داده نشود مگر به كسانى كه شكيبايى كرده اند و آن را جز صاحب بهره اى بزرگ، نخواهد يافت» .

حديث :

١٠٢١٢.امام على عليه السلام : با شكيبايى خواسته ها دست يافتنى مى شوند .

١٠٢١٣.امام على عليه السلام : با شكيبايى است، كه مقامات بلند فراچنگ آيند .

١٠٢١٤.امام على عليه السلام : هركه براى [وصال به] خدا شكيبايى ورزد، به او مى رسد .

١٠٢١٥.امام على عليه السلام ـ در خطبه شقشقيه ـفرمود : و با خود انديشيدم كه آيا با دست تنها حمله كنم يا آن كه بر شرّ اين تيرگى شكيبا باشم . . . ديدم كه شكيبايى در اين جا خردمندانه تر است . پس ، صبورى كردم در حالى كه گويا در چشمانم خاشاك و در گلويم استخوانى است . . . و بر اين مدت دراز و اين محنت سخت صبر كردم .

١٠٢١٦.امام على عليه السلام ـ در شكايت از قريش ـفرمود : [و قريش به من گفتند:] بدان كه گاه حق را مى گيرى و گاهى هم از آن محروم مى شوى . پس يا غمگنانه شكيبا باش و يا از اندوه بمير . . . من هم چشمِ خاشاك گرفته را بر هم نهادم و آب دهانم را همچون كسى كه استخوان در گلويش گير كرده باشد، فرو بردم و با فرو خوردن خشم، صبر كردم ؛ صبرى كه از حنظل تلخ تر و براى دل، از تيزى شمشير برّان، درد آورتر بود .

[١] . فصّلت : ٣٥ .[٢] غرر الحكم : ٤٢٢٧ .[٣] . غرر الحكم : ٤٢٧٦ .[٤] بحار الأنوار:٧١/٩٥/٦٠.[٥] . نهج البلاغة : الخطبة ٣ .[٦] نهج البلاغة: الخطبة ٢١٧.