ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣٦٣

١٠٩٩٣.عنه عليه السلام ـ في كِتابِهِ لِلأَشتَرِ لَمّا وَلاّهُ مِصرَ ـ: ثُمَّ استَوصِ بِالتُّجّارِ و ذَوِي الصِّناعاتِ ، و أوصِ بِهِم خَيراً : المُقيمِ مِنهُم ، وَ المُضطَرِبِ بِمالِهِ ، وَ المُتَرَفِّقِ بِبَدَنِهِ ؛ فَإِنَّهُم مَوادُّ المَنافِعِ ، و أسبابُ المَرافِقِ ، و جُلاّبُها مِنَ المَباعِدِ و المَطارِحِ ، في بَرِّكَ و بَحرِكَ و سَهلِكَ و جَبَلِكَ ، و حَيثُ لا يَلتَئِمُ النّاسُ لِمَواضِعِها ، و لا يَجتَرِئونَ عَلَيها ؛ فَإِنَّهُم سِلمٌ لا تُخافُ بائِقَتُهُ ، و صَلحٌ لا تُخشى غائِلَتُهُ . [١]

١٠٩٩٤.قصص الأنبياء عن وهب بن منبّه : أنزَلَ اللّه ُ عَلى إدريسَ ثَلاثينَ صَحيفَةً ، و هُوَ أوَّلُ مَن خَطَّ بِالقَلَمِ ، و أوَّلُ مَن خاطَ الثِّيابَ و لَبِسَها ، و كانَ مَن كانَ قَبلَهُ يَلبَسونَ الجُلودَ ، و كانَ كُلَّما خاطَ سَبَّحَ اللّه َ و هَلَّلَهُ و كَبَّرَهُ ، و وَحَّدَهُ و مَجَّدَهُ . [٢]

١٠٩٩٥.الزهد لابن حنبل عن سعيدِ بنِ المسيّب : إنَّ لُقمانَ عليه السلام كانَ خَيّاطا . [٣]

١٠٩٩٣.امام على عليه السلام ـ در نامه به اشتر ، آن گاه كه وى را به كارگزارىِنوشت : پس سفارش مرا در حقّ بازرگانان و صنعتگران بپذير و درباره ايشان [به كارگزارانت] نيكو سفارش كن ، خواه آن ها كه در يك جاى مقيم هستند و خواه آنان كه با سرمايه خويش اين سو و آن سو سفر كنند و با دسترنج خود زندگى نمايند ؛ زيرا اين گروه ، مايه هاى منافع و اسباب آسودگى اند و آن را از راه هاى دشوار و دور خشكى و دريا و دشت ها و كوهساران و جاى هايى كه مردم در آن گرد نيايند و جرئت رفتن به آن نكنند ، به دست مى آورند . پس اينان مردمى مسالمت جويند كه از فتنه گرى شان بيمى نيست ؛ و اهل آشتى اند ، كه از آسيب رسانى شان باكى نباشد .

١٠٩٩٤.قصص الأنبياء ـ به نقل از وهب بن منبّه ـ: خداوند بر ادريس عليه السلام سى لوح فرود آورد . و او نخستين كسى بود كه با قلم نوشت ؛ و [نيز ]نخستين دوزنده و پوشنده جامه بود . پيش از او ، مردم پوست جانوران را بر تن مى كردند ؛ و او هر گاه دوزندگى مى كرد ، خداى را به پاكى و يكتايى و بزرگى و يگانگى و شكوه ياد مى كرد .

١٠٩٩٥.الزهد لابن حنبل ـ به نقل از سعيد بن مسيّب ـ: هر آينه لقمان عليه السلام دوزنده بود .