حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢١٨ - سه همبستگى و وحدت جامعه اسلامى

فرأيت أنّ الصبر على ذلك أفضل من تفريق كلمة المسلمين و سفك دمائهم، و الناس حديثو عهدٍ بالاسلام، والدين يمخض مخض الوطب، يفسده أدنى وهن و يعكسه أقل خلق.[١]

ديدم صبر، از تفرقه ميان مسلمانان و ريختن خونشان بهتر است. مردم، تازه مسلمان‌اند و دين، مانند مشكى است كه تكان داده مى‌شود؛ كوچك‌ترين سستى‌اى آن را تباه مى‌كند و كوچك‌ترين فردى آن را وارونه مى‌سازد.

و نيز فرموده است:

قد علمتم أنى أحق الناس بها من غيرى، واللَّه لأسلمن ما سلمت أمور المسلمين و لم يكن فيها جور إلّا عَلَىَّ خاصّة.[٢]

شما خود مى‌دانيد من از همه براى خلافتْ شايسته ترم. به خدا سوگند، مادام كه كار مسلمانان رو به راه باشد و تنها بر من جور و جفا شده باشد، مخالفتى نخواهم كرد.

پس از به دست گرفتن حكومت نيز همبستگى و اجتماع مسلمانان برايش يك اصل بود. وى شُريح را بر مسند قضاوتْ ابقا كرد تا اجتماع مسلمانان، شكل گيرد. بر اين اساس، به او مى‌فرمايد:

اقضِ بما كنت تقضى حتى يجتمع أمرالناس.[٣]

همان گونه كه (پيش از اين) داورى مى‌كردى، داورى كن، تا امور مردمْ سامان گيرد.

و نيز علّت عدم پافشارى خود را بر پاره‌اى تغييرات فرهنگى، جلوگيرى از تفرقه و شورشْ معرّفى مى‌كند:

ولقد خفت أن يثوروا في ناحية جانب عسكرى ما لقيت من هذه الأمّة من الفرقة.[٤]

[١]. شرح نهج البلاغة، ج ١، ص ٣٠٨.

[٢]. نهج البلاغة، خطبه ٧٢.

[٣]. الغارات، ج ١، ص ١٢٣.

[٤]. موسوعة الامام على بن أبي طالب عليه السلام، ج ٤، ص ١٢٤.