پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦٥ - شاخه اول منصور در اين شاخه روشى نرم و ملايم در پيش گرفت

منصور به امام صادق عليه السّلام نوشت: بيا و با ما هم‌صحبت باش تا ما را نصيحت كنى.

امام صادق عليه السّلام در جواب او نوشت: هركس كه قصد دنيا داشته باشد تو را نصيحت نمى‌كند، و كسى كه قصد آخرت داشته باشد با تو همنشينى نمى‌كند.

منصور پس از شنيدن جواب امام گفت: به خدا سوگند كه امام صادق عليه السّلام رتبه‌هاى مختلف مردم را براى من آشكار ساخت. آنان كه دنيا مى‌طلبند را از آنان كه آخرت مى‌جويند جدا كرد، و من مى‌دانم كه او از كسانى است كه آخرت مى‌جويند نه دنيا[١].

نمونه ديگر شيوه‌هايى كه منصور با امام صادق عليه السّلام در اين بخش در پيش گرفت، روايتى است كه عبد الوهّاب از پدرش نقل مى‌كند كه گفت: ابو جعفر منصور به دنبال امام جعفر صادق عليه السّلام فرستاد و دستور داد در كنار او فرشى گستردند و امام صادق عليه السّلام را بر آن نشاند و سپس گفت: دو پسر من محمّد و مهدى را بياوريد. سپس منصور رو به امام صادق عليه السّلام كرد و گفت: اى ابا عبد اللّه زمانى براى من حديثى درباره صله رحم خواندى. آن را دوباره بگو تا مهدى آن را بشنود.

امام صادق عليه السّلام فرمودند:

آرى، پدرم از پدرش از جدّش از على عليه السّلام روايت مى‌كند كه فرمود: رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فرموده است: هنگامى كه مردى صله رحم مى‌كند و از عمر او سه سال باقى مانده است، خداوند متعال عمر او را سى سال مى‌كند، و اگر از عمر او سى سال باقى مانده باشد و او قطع رحم كند، خداوند عمر او را به سه سال كاهش مى‌دهد. سپس امام صادق عليه السّلام اين آيه‌

[١] . كشف الغمة ٢/ ٤٢٠ به نقل از تذكره ابن حمدون، و به نقل از آن بحار الانوار ٤٧/ ١٨٤.