پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٤ - بالا گرفتن كار بنى عباس و موضعگيرى امام صادق عليه السلام

آنان را پر از آتش كرده و گرسنگى و تشنگى را بر آنان مسلّط مى‌كند.

و بالاخره امام به گروه مخلص اشاره كرده و فرموده است: امّا فرقه‌اى هستند كه ما را دوست مى‌دارند، كلام ما را حفظ مى‌كنند، امر ما را اطاعت كرده و با كارهاى ما مخالفت نمى‌كنند، آن‌ها از ما و ما از آنانيم‌[١].

آينده از جدالى سخت خبر مى‌داد كه قصد ريشه‌كنى حركت امام عليه السّلام را داشت. اين كار را داوود بن على در مدينه آغاز كرد و از علامت‌هاى آن سخت‌گيرى بر امام صادق عليه السّلام در شهر حيره بود. امام صادق عليه السّلام ناچار بود كه در راه فرهنگ‌سازى و مجهّز كردن شيعيان به اصولى كه ضامن بقاى آن‌ها در آينده بوده و آنان را قادر به پيگيرى فعّاليت سازنده و همزيستى مسالمت‌آميز با ساير امّت بنمايد- مانند اصل تقيّه و كتمان سرّ- به فعاليّت بپردازد. تا اينكه اهداف شيعه بر ظالمان مخفى مانده و التزام به اين اصول صحّت معتقدات و احكام شرعى آنان را تضمين كند. لذا مى‌بينيم كه امام عليه السّلام در مقام تربيت ياران خاصّ خود مى‌فرمايد:

خداوند رحمت كند بنده‌اى را كه دانش محرمانه ما را بشنود و آن را زير پاى خود به خاك سپارد. به خدا كه من به بدان شما از دامپزشكان نسبت به چهارپايان داناتر هستم. بدان شما آن كسانى هستند كه قرآن را دير به دير مى‌خوانند و نماز را در آخر وقت به‌جاى آورده، زبانشان را نگاه نمى‌دارند، بدان كه چون حسن بن على عليهما السّلام را با ضرب نيزه مجروح كرده و مردم درباره حكومتش اختلاف كردند، كار را به معاويه واگذار كرد. در اين هنگام شيعه به او گفتند: السّلام عليك يا مذلّ المؤمنين، سلام بر تو اى كسى كه مؤمنان را خار كردى. فرمود: من مؤمنان را خار نكردم. بلكه آنان را

[١] . تحف العقول ٥١٤، بحار الانوار ٧٨/ ٣٨٠.