پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٣٤ - حركت عباسيان پس از پايان اجتماع

لازم به ذكر است كه قبل از ورود ابو مسلم خراسانى به كوفه دو مسأله مهم در كوفه اتّفاق افتاد كه سزاوار است مورد بررسى قرار گيرد:

مسأله اوّل: در سال ١٣١ هجرى بعد از اعلام قيام ابو مسلم خراسانى در خراسان و قبل از اينكه به كوفه وارد شود، خليفه اموى مروان، ابراهيم امام را كه رهبر فكرى و برنامه‌ريز قيام بنى عبّاس بود دستگير كرده در حرّان زندانى كرده و در همان سال به قتل رسانيد و اين واقعه حركت عبّاسيان را با ضربه بزرگى مواجه كرد.

ابو العبّاس سفّاح و ابو جعفر منصور و گروهى از يارانشان از ترس خليفه اموى به كوفه پناهنده شدند. چرا كه در كوفه گروهى از داعيان عبّاسى بودند كه رهبر آنان ابو سلمه خلّال بود كه از نظر هوش و فعّاليت مانند ابو مسلم خراسانى بوده و به وزير آل محمّد صلّى اللّه عليه و اله شهرت داشته. او آنان را در خانه‌اى مخفى كرده و خود خدمت آنان را انجام مى‌داد و اين مسأله را از همگان پنهان مى‌داشت.

البتّه شايد ابو سلمه خلّال مى‌خواست از طريق اين كار خلافت را به آل على منتقل كند. و لكن با آمدن سپاهيان ابو مسلم خراسانى به كوفه از اين كار بازماند و امر بنى عبّاس آشكار شد. آنان سفّاح را به مسجد كوفه برده و در روز جمعه دوازده ربيع الاوّل سال ١٣٢ هجرى با او بيعت كردند.

كوفه با نگرانى بسيارى به بيعت با سفّاح تن در داد. چرا كه آنان برحسب شعارهايى كه بنى عبّاس در رابطه با گسترش امنيّت و آسايش و حكومت علويان داده بودند، انتظار حكومت علويان را مى‌كشيدند نه عبّاسيان.

امّا اقشار بيدار در كوفه و بلكه در همه نقاط عالم اسلام بيعت سفّاح را