پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٩ - الف - رويارويى با جريانهاى الحادى

ديصانى مدتى سر به زير انداخت، سپس توبه‌اش را آشكار كرد و از آنچه كه گفته بود بيزارى جست‌[١].

٣. زنديق ديگرى كه از زنادقه مشهور بود به نزد امام صادق عليه السّلام آمد و چند مسئله حساس را از آن حضرت پرسيد كه به تعدادى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:

١. پرسيد: بندگان چگونه خدايى را كه نمى‌بينند پرستش مى‌كنند؟

امام عليه السّلام در پاسخ او فرمودند: دل‌ها با نور ايمان او را مى‌بيند، عقل‌ها با بيدارى از غفلت مانند هرچيز آشكارى وجودش را تأييد مى‌كند و چشم‌ها با ديدن نظم و خوش‌تركيبى نظام هستى و استحكام روابط آن و سپس با ديدن پيامبران و نشانه‌هاى خداوندى، كتاب‌هاى آسمانى و احكام خلل‌ناپذير آن او را مشاهده كرده و دانشمندان به ديدن آثار عظمتش اكتفا كرده نيازى به ديدنش با چشم سر نمى‌بينند»[٢].

پاسخ امام عليه السّلام متضمن يك دليل وجدانى است كه همان دلالت مخلوقات بر وجود خالق و پى بردن به مؤثر از راه ديدن اثر باشد مانند خلقت كهكشان‌ها كه بدون تكيه بر چيزى جز قدرت خداوند متعال در فضا معلق هستند.

سپس فرموده كه خردهاى بيدار و دل‌هاى آرامش يافته از ايمان است كه از ديدن مخلوقات بديع خداوند متعال، خدا را مشاهده مى‌كند چرا كه هميشه اثر بر مؤثر و معلول بر علت دلالت مى‌كند.

٢. پرسيد: پيامبران را چگونه اثبات مى‌كنيد؟

امام صادق عليه السّلام در جواب او فرمودند:

چون ثابت كرديم كه خالقى داريم كه ما را آفريده و از ما و هرچه آفريده بالاتر و برتر است و اين آفريننده داراى حكمت بوده و مخلوقات او هم نمى‌توانند او را به عيان مشاهده و

[١] . اصول كافى ١/ ٨٠، احتجاج ٢/ ٧١- ٧٢.

[٢] . احتجاج ٢/ ٧٧.