پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩١ - بخش نخست ويژگىهاى دوره امام صادق عليه السلام(١١٤ - ١٣٢ ه)

كردى و خارج شدى حال اگر مى‌خواهى بگويم كه چه سؤالاتى از او كردى و او چه پاسخ‌هايى به تو داد، سپس جوانانى از فرزندان حسين با تو روبه‌رو شدند و گفتند:

اگر مى‌خواهى جعفر بن محمد را ببينى بيا.

مرد گفت: تمام آنچه گفتى راست و عين واقعيت بود»[١].

امام صادق بدين‌گونه از راهكارها و روش‌هاى مختلفى استفاده كرد تا امت شيعه در ميان رهبرى‌هاى متفرق گم نشود و به اين تلاش‌ها ادامه داد تا اين موضوع در اذهان متبلور گرديد كه پس از امام محمد باقر عليه السّلام اين جعفر بن محمد عليه السّلام است كه نشانه خدا و رهبر واقعى امت است.

امام صادق عليه السّلام به محكم كردن جاى پاى خود ادامه داد. آن حضرت به قصد تعميق روابط ميان خود و حزب شيعه كه پدرش امام باقر بنيانگذار و تهيه كننده اساسنامه آن بود روش جديدى را در پيش گرفتند.

آن حضرت شروع به برانگيختن اراده و دميدن روح حماسى در جان‌هاى آنان پرداخت و بر نقاط قوت آنان تاكيد كرد و به آنان فهماند كه در زمان روگردانى و قدرناشناسى اكثريت مردم از اهل بيت عليهم السّلام آن حضرت قدر كسانى را كه فريب اغوائات دشمنان را نخورده و در چنين روزگار سختى دامن اهل بيت عليهم السّلام را رها نكرده‌اند دانسته و آن‌ها را شايسته حمل امانت الهى و همراهى در اين راه مقدس مى‌داند.

براى اطلاع بيشتر از اين مطلب روايت ذيل را باهم مرور مى‌كنيم:

گروهى از دوستان اهل بيت عليهم السّلام پس از شهادت امام محمد باقر عليه السّلام از كوفه وارد مدينه شده و به نزد امام صادق عليه السّلام رفتند عبد اللّه بن وليد گويد: در زمان‌

[١] . ابن شهر آشوب، مناقب ٤/ ٢٤١ و به نقل از آن، بحار الانوار ٢٥/ ١٤٨ و ٤٧/ ١٢٥.