پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣١٤ - راههاى انحرافى

سمت كسى احتياج پيدا نمى‌كنيم. حتّى در آن ديه نواختن يك تازيانه، نيم تازيانه يا يك چهارم تازيانه و حتى ارش خدش [ديه خراشيدگى‌] نيز هست‌[١].

راه‌هاى انحرافى‌

١. امام صادق عليه السّلام فرمودند: قياس و رأى را رها كن كه آنچه را گروهى درباره دين خدا گفته‌اند، دليلى آشكارى ندارد[٢].

٢. ابى شيبه خراسانى گويد از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مى‌فرمود:

«إن أصحاب المقاييس طلبوا العلم بالمقاييس، فلم تزدهم المقاييس من الحق إلّا بعدا، و ان دين اللّه لا يصاب بالمقاييس»؛

صاحبان قياس، دانش را با قياس طلب كرده‌اند. امّا آن قياس آن‌ها را فقط از حقّ دورتر كرد. چرا كه دين خداوند با قياس به دست نمى‌آيد[٣].

٣. در نامه‌اى كه امام صادق عليه السّلام براى معتقدان به رأى و قياس نوشته‌اند آمده است:

آنان مى‌گويند: ما جز آنچه را كه عقل و فهم ما درك مى‌كند، چيز ديگرى را قبول نداريم، پس خداوند متعال آن‌ها را به اين روزى كه گرفتار آمده‌اند مبتلا ساخته است. آن‌ها را وانهاده و رها كرده است، تا آنجا كه بنده نفس خود گشته و خود خبر ندارند. اگر خداوند از كار آن‌ها راضى بود، ديگر براى آن‌ها پيامبر نمى‌فرستاد كه در ميان آنان داورى كرده و آنان را از اين حالت باز دارد[٤].

٤. در وصيّت مفضّل بن عمر آمده است كه گفت: از امام صادق عليه السّلام شنيدم‌

[١] . كافى ١/ ٢٤٠، كتاب الحجّه، باب فيه ذكر صحيفه، حديث ٣.

[٢] . علل الشرايع ١/ ٨٨ باب ٨١، باب علّة المرارة فى الاذنين، ح ٤.

[٣] . وسائل به نقل از كافى ٢٧/ ٤٣، قضاء، باب ٦، از ابواب صفات قاضى، ح ١٨.

[٤] . محاسن ١/ ٢٠٩، كتاب مصابيح الظّلم، باب ٧، ح ٧٦.