پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦ - بخش دوم برداشتهايى از شخصيت حضرت امام صادق عليه السلام

ياد آخرت انداخته، شنيدن سخنش انسان را نسبت به دنيا بى‌رغبت ساخته و پيروى از تعاليمش بهشت را به ارمغان مى‌آورد، نور پيشانى‌اش نشان مى‌داد كه از خاندان نبوت بوده و پاكى كردارش گواهى مى‌داد كه نسل رسالت است، گروه بسيارى از ائمه و بزرگان از او نقل روايت كرده و از دانشش بهره وافر برده و بر اين شاگردى خود افتخار و مباهات كرده و آن را مايه شرافت و فضيلت خويش دانسته‌اند.

اما مناقب و صفات آن حضرت چنان زياد است كه كسى را ياراى شماره كردن آن نبوده و هر بيناى بيدارى از تنوع آن حيرت‌زده مى‌شود، از بسيارى دانشى كه از سرچشمه پرخير تقوى بر قلب او افاضه مى‌گرديد، حتى احكامى كه علت آن‌ها ناشناخته است يا دانش‌هايى كه فهم بشرى از احاطه بر حكمت آن قاصر است نيز به آن حضرت نسبت داده شده و از آن حضرت روايت گرديده است.

گفته‌اند كتاب «جفر» ى كه هم‌اكنون در مغرب نزد بنى عبد المؤمن نسل به نسل به ميراث مى‌رسد از بيانات امام صادق عليه السّلام است و اين خود فضيلتى پر ارزش و درجه بالايى از فضايل بوده و در عين‌حال اندكى از فضايل بى‌شمار نقل شده از آن حضرت است‌[١].

در كتاب تهذيب الاسماء كه نويسنده آن بين سالهاى ٦٣١- ٦٧٦ ه مى‌زيسته است از عمرو بن ابى المقدام نقل مى‌كند كه گفت: هرگاه كه به جعفر بن محمد نگاه مى‌كردم درمى‌يافتم كه او از سلاله پيامبران است‌[٢].

ابن خلكان زنده در ٩٨١- ٩٠٨ ه مى‌نويسد: ابو عبد اللّه جعفر بن محمد

[١] . مطالب السئول ٢/ ٥٦.

[٢] . تهذيب الاسماء ١/ ١٤٩.