پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٧ - بالا گرفتن كار بنى عباس و موضعگيرى امام صادق عليه السلام

كه سلام كردن بر شيعيان را در مسجد كوفه به خاطر تقيّه شديدى كه داشتيم ترك كرده بودم. امام صادق عليه السّلام به من فرمودند: «اى اسحاق، از كى تا به حال اين‌قدر با برادران خود جفاكار شده‌اى؟ بر آن‌ها مى‌گذرى و به آنان سلام نمى‌كنى؟!».

به امام عرض كردم: اين به خاطر تقيّه‌اى بود كه مى‌كردم.

امام صادق عليه السّلام فرمودند:

ترك سلام از وظايف حال تقيّه تو نيست. بدان‌كه تقيّه در پخش كردن اسرار است، همانا كه مؤمن هنگامى كه از كنار مؤمنين مى‌گذرد و به آنان سلام مى‌كند، ملائكه چنين جواب سلام او را مى‌دهند: سلام و رحمت و بركات خداوند بر تو باد[١].

همچنانكه امام صادق عليه السّلام بر ضرورت پوشيده داشتن اسرار نيز تأكيد كرده و آن را با ايمان و عقيده مرتبط دانسته است. آن حضرت افشاى اسرار و پخش كردن آن ميان مردم را بسيار مذمّت كرده تا جايى كه فرموده است:

گناه كسى كه اسرار را فاش كند به مانند گناه كسى كه ما را با شمشير بكشد نيست، بلكه گناهش سنگين‌تر است، بلكه گناهش سنگين‌تر است، بلكه گناهش سنگين‌تر است‌[٢].

همچنانكه امام صادق عليه السّلام كسانى كه اسرار را حفظ مى‌كنند اين‌گونه مدح و ستايش كرده است:

خداوند رحمت كند قومى را كه همچون چراغ هدايت نوربخش بوده‌اند. آنان با كردار خود مردم را به سمت ما دعوت كردند و در اين راه تمام توان خود را به كار گرفتند. اينان چون كسانى نيستند كه رازهاى ما را فاش مى‌كنند[٣].

[١] . كشف الغمّه ٢/ ١٩٧.

[٢] . تحف العقول ٢٣٨ و به نقل از آن بحار الانوار ٧٨/ ٢٨٨.

[٣] . بحار الانوار ٧٨/ ٢٨٠ به نقل از تحف العقول ٢٢١.