پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤ - بخش دوم برداشتهايى از شخصيت حضرت امام صادق عليه السلام

برگزيده و همواره در خيرات از ديگران پيش بود[١].

عبد الرحمن بن ابو حاتم رازى متوفاى ٣٢٧ ه مى‌گويد: از پدرم شنيدم كه مى‌گفت: جعفر بن محمد ثقه (راستگو) است و درباره امثال او سؤال نمى‌شود.

همچنين گويد: هنگامى كه از ابو زرعه در رابطه روايت كردن جعفر بن محمد از پدرش و مقايسه آن با روايت سهيل بن ابى صالح يا روايت علاء از پدرش كه كدام يك صحيحتر است سؤال شد، شنيدم كه در پاسخ گفت:

هيچگاه جعفر بن محمد با چنين اشخاصى مقايسه نمى‌شود[٢].

ابو حاتم محمد بن حيان [حبّان‌] متوفاى ٣٥٤ ه درباره آن حضرت گفته است: او از نظر دانش، فقاهت و فضيلت از بزرگان اهل بيت عليهم السّلام به‌شمار مى‌آيد.

ابو عبد الرحمن سلّمى، زنده در ٣٢٥- ٤١٢ ه درباره امام صادق عليه السّلام مى‌گويد: او در ميان اهل بيت عليهم السّلام سرآمد همه اقران خود بود، علمش سرشار، پارسايى‌اش از دنيا شديد، خوددارى‌اش از تمام شهوات، تام و دانش و حكمتش كامل بود[٣].

نويسنده كتاب حلية الاوليا مى‌نويسد: از جمله آنان پيشواى سخنور، صاحب رتبه اول زمامدارى امام ناطق، داراى سرپرستى، ابو عبد اللّه جعفر بن محمد صادق بود كه به عبادت و خضوع روى آورده و عزلت و خشوع را برگزيده و از رياست‌طلبى و انحصارطلبى نهى نمود[٤].

شهرستانى (٤٧٩- ٥٤٨ ه) اضافه بر كلام سلّمى مى‌افزايد: آن‌

[١] . تاريخ يعقوبى ٣/ ١٧.

[٢] . الجرح و التعديل ٢/ ٤٨٧.

[٣] . الامام الصادق و المذاهب الاربعة ١/ ٥٨.

[٤] . حلية الاوليا ١/ ٧٢.