پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٥ - الف - تحريف در عرصه تفسير قرآن كريم

٢. عقيده جسميّت بخشيدن به خداوند متعال كه مبتنى بر برداشت‌هايى از روى جمود بر ظواهر عبارات قرآنى بنا شده بود. در اين طرز تفكّر، هيچگاه از معناى تحت اللفظى آيات قرآن پا فراتر نگذاشته نشده، و تصريح مى‌كند كه خداوند دست و صورت دارد و براى اين اعتقاد فاسد به آيات شريف: يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ‌؛ دست خدا بالاى دست‌هاى آنان است‌[١] و وَ يَبْقى‌ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ‌؛ و ذات باشكوه و ارجمند پروردگارت باقى خواهد ماند[٢] استدلال كرده و معتقدند كه ديدن خداوند با چشم سر، امكانپذير است و به اين آيه شريف استناد مى‌كنند كه: وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ* إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ؛ در آن روز صورت‌هايى شاداب و مسرور است* و به پروردگارش مى‌نگرد![٣].

اين اعتقادات تكيه بر تفسيرها و داستان‌هاى اسرائيلى در رابطه با تفسير آيات قرآن دارد؛ و اين موجب پيدايش اين صورت نازيبا از تفسير آيات قرآن شده است. در تفسير قرطبى از كعب الاحبار روايت شده كه گفت: خداوند متعال هنگامى كه عرش را خلق كرد، عرش گفت خداوند چيزى از من بزرگتر نيافريده است و از خود بزرگ‌بينى گردن برافراشت. پس خداوند متعال مارى را به‌سوى او فرستاد تا بر او حلقه زند، كه اين مار هفتاد هزار بال و در هر بالى هفتاد هزار پر و در هر پرى هفتاد هزار صورت و در هر صورتى هفتاد هزار دهان و در هر دهانى هفتاد هزار زبان وجود داشت كه از هر كدام از اين زبان‌ها و دهان‌ها در هر روز، به اندازه قطرات باران و تعداد برگ‌هاى درختان، سنگريزه‌ها، ستارگان، به عدد روزهاى دنيا و به تعداد همه ملائكه، تسبيح خداوند متعال خارج مى‌گرديد. اين مار بر دور عرش پيچيد. و فقط نيمى از مار

[١] . فتح/ ١٠.

[٢] . الرّحمن/ ٢٧.

[٣] . قيامت/ ٢٢- ٢٣.