است. و اين را غلطى از ابن اسحاق مى‌دانيم ...»[١]. ليكن چرا غلط از ابن اسحاق باشد نه از عايشه؟! ٤- در اخبار آمده است كه پيامبر- ص- ميان ابو عبيده جراح و سالم مولى ابو حذيفه پيمان برادرى بست‌[٢] و در روايات ديگرى اين پيمان ميان سالم و ابو بكر، نقل شده است‌[٣] روشن است كه پيمان برادرى ميان دو شخص هم سن و سال منعقد مى‌گردد و نصوص تصريح مى‌كنند كه پيامبر اكرم عقد اخوت را ميان افراد هم سن و سال برقرار مى‌كرد[٤]. خيلى غير طبيعى است كه پيامبر ميان يك شخص بزرگسال و كودكى عقد اخوت برقرار كند. و اين كار جز توهين به آن مرد بزرگ تلقى نمى‌گردد.

٥- آن‌چنان كه از بعضى روايات بر مى‌آيد سهلة بنت سهيل شير دادن به سالم را در حالى كه بزرگ باشد انكار كرد. پيامبر اكرم- ص- به وى خبر داد كه: مى‌داند ...[٥] و چيز ديگرى نيفزود. پيامبر اكرم در پاسخ خود نه مشكل سهله را رفع كرد و نه تعجب او را برطرف نمود؛ زيرا ظاهرا سهله پنداشته بود شير دادن به بزرگسال به صورت مستقيم و با تماس بدنى ميسر است. و سالم نامحرم بود. لذا نمى‌توانست تماس وى را تحمل كند و فكر مى‌كرد چگونه ممكن است مرتكب چنين حرامى گردد؟! اين احتمال كه غير مستقيم سالم شير وى را نوشيده باشد يعنى شير سهله را گرفته باشند و بعد سالم آن را نوشيده باشد گرهى از مشكل فوق را حل نمى‌كند؛ زيرا پيامبر- ص- مى‌توانست براى رفع تعجب وى بگويد: مقصود شير دادن غير مستقيم است.

ليكن پيامبر اين كار را انجام نداد.

(٦) و بالأخره چرا عايشه در احتجاج خود عليه زنان پيامبر- ص- از آيه رضاع كبير، كه مجوز شير دادن به بزرگسالان است، استفاده نكرد؟! چرا وى به طرح قضيه سالم مولاى ابو حذيفه اكتفا كرد؟ چرا زنان پيامبر- ص- همين استدلال را هم از وى نپذيرفتند؟

چرا آنان حكم رضاع كبير را مختص به سالم دانستند؟ چرا عموميت حكم را در هر مورد

[١] تأويل مختلف الحديث، ص ٣١٤.

[٢] طبقات ابن سعد، ج ٣، ص ٤١٠.

[٣] الاستيعاب( در حاشية الاصابة) ج ٢، ص ٧٠. و تأويل مختلف الحديث، ص ٣٠٦ و ٣٠٨.

[٤] به كتاب ما: الصحيح من سيرة النبى الاعظم- صلّى اللّه عليه و آله و سلم- ج ٣، ص ٦٠ مراجعه شود.

[٥] تأويل مختلف الحديث، ص ٣٠٨.