نویسنده ادعا کرده است که اهل‌سنّت به عبدالله بن عباس لقب زبان گویای قرآن و عالم امّت داده، در حالی که شیعیان که محبّت اهل‌بیت علیهم السلام را ادّعا می‌کنند، او را نفرین می‌فرستند.
پاسخ به نویسنده این است که شیعیان عبداللّه بن عبّاس را نفرین نمی‌فرستند و سخنان علمای شیعه در ستایش او پیوسته است و مشهورتر از آن است که گفته آید، و به آوردن پاره‌ای از آنها بسنده می‌کنیم:
١- علامه حلّی می‌گوید: «عبداللّه بن عبّاس از یاران رسول خدا صلی الله علیه و آله و دوستدار و شاگرد علی علیه السلام بوده و وضع او در داشتن بزرگی و اخلاص نسبت به امیرالمؤمنین علیه السلام مشهورتر از آن است که پنهان مانَد، و اگر چه کشی احادیثی را در نکوهش او آورده، ولی جایگاه او والاتر از این گونه سخنهاست و ما چند وچون آن را در کتاب بزرگ خود آورده‌ایم و به این اشکالها پاسخ داده‌ایم، خدایش از او خشنود باد» (رجال علامه، ص ١٠٣).
٢- ابن داوود می‌گوید: عبداللّه بن عبّاس (رض) مقامی رفیع‌تر از آن دارد که در فضل و بزرگی و محبت نسبت به امیرالمؤمنین علیه السلام و فرمانبری از حضرتش علیه السلام بتوان بدو اشاره کرد» (رجال ابن داوود، ص ١٢١).
٣- حرّ عاملی در بخش پایانی وسائل الشیعه می‌گوید: «وضع عبداللّه بن عبّاس در شکوه و اخلاص نسبت به امیرالمؤمنین علیه السلام مشهورتر از آن است که پنهان مانَد، و اگر چه درباره او نکوهشی رسیده، ولی شأن‌او بزرگ‌تر از این‌سخنهاست» (وسائل‌الشیعه، ج ٢٠، ص ٢٣٩).