٤- آیةاللّه خویی می‌گوید: «حاصل سخن ما آنکه عبداللّه بن عباس شخصیتی والامقام بود که از امیرالمؤمنین و حسنین علیهم السلام دفاع می‌کرد، چنان‌که علّامه و ابن داوود نیز گفته‌اند» (معجم رجال الحدیث، ج ١٠، ص ٢٣٩).
سخنان بزرگان شیعه امامیه قدّس سرّهم در ستایش عبداللّه بن عبّاس بسیار است، و همین که گفته آمد کافی است.
یکی دیگر از مواردی که نویسنده ادعا می‌کند شیعه به امام زین العابدین علی بن حسین علیه السلام اهانت کرده روایتی است که از کلینی نقل می‌کند: یزید بن معاویه از امام می‌خواهد بنده او باشد و امام علیه السلام راضی می‌شود که بنده یزید باشد و می‌فرماید: «من آنچه را تو می‌خواهی پذیرفتم، بنده‌ای هستم مجبور، اگر خواهی مرا نگاه دار و اگر خواهی بفروش» (روضه کافی، ج ٨، ص ٢٣٥).
پاسخ به نویسنده چنین است: سند این حدیث ضعیف است، زیرا در این سند نام ابو ایّوب یا همان ابو ایّوب خزاز (ابراهیم بن زیاد) دیده می‌شود که شخصیتی مجهول است و در کتب رجال، موثّق شناخته نشده است.
با چشمپوشی از سند روایت، حدیث تصریح دارد که یزید بن معاویه به مدینه وارد شد و قصد رفتن به حج داشت، و این با نظر مورّخان ناسازگار است که وی در طول خلافت خود از شام بیرون نرفته و به قصد حج به مدینه نیامده است و این، حدیث مذکور را به‌طور کلّی از اعتبار ساقط می‌کند.