تضعیف کرده‌اند.
بگذریم از اینکه در روایت عبارت «یعنی عبداللّه و عبیداللّه» وجود ندارد، بلکه نویسنده برای تأیید نظر خود افزوده است و شاید این نفرین به افرادی جز آن دو بازگردد و اگر کشی این روایت را تحت عنوان عبداللّه بن عبّاس آورده اجتهاد خود اوست و چه بسا مقصود افرادی جز دو پسر عبّاس باشند.
این نیز گفته باید که روایت دربردارنده عبارت آشفته «الاجلین فی رقبتی» است که مفهومی به دست نمی‌دهد، و همین آشفتگی روایت را سست می‌گردانَد و ما را از پرداختن بدان باز می‌دارد.
آیةاللّهِ محقّق خویی پس از تضعیف شماری از روایاتی که از مقام ابن عبّاس می‌کاهند می‌گوید: «این روایت و روایتهای پیش از آن از طرق عامه نقل شده و سر سپردگی ابن عبّاس به امیرالمؤمنین و در رکاب حضرت علیه السلام بودنِ او تنها دلیل جعل این اخبار دروغین و وارد آوردن تهمتها و خدشه‌ها بدوست» (معجم رجال الحدیث، ج ١٠، ص ٢٣٨).
چه باک جماعتی را که پدر و مادر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را به کفر نسبت می‌دهند و عموی ایشان ابوطالب علیه السلام را که عهده‌دار و پشتیبان و یار پیامبر صلی الله علیه و آله بود کافر معرفی کنند و با وجود روشنیِ دلایل ایمان ایشان هیچ تنگنایی در سخن خود نیابند و براساس روایات ضعیف به شیعیان اهانت کنند؛ روایاتی که اگر چه ممکن است در خود اهانتی داشته باشند، ولی هرگز مقتضی تکفیر ابن عبّاس بن عبدالمطلب یا پسرش عبداللّه نیست!