درباره تشهد پرسش کردم [و حضرت علیه السلام فرمود همان تحیات و صلوات است ، عرض کردم مقصودتان از تحیّات و صلوات چیست؟ [و حضرت علیه السلام همان را فرمود]، و باز [فردای آن روز] از تشهّد پرسش کردم و باز حضرت علیه السلام فرمود: همان تحیّات و صلوات است. پس چون از نزد حضرت بیرون رفتم به ریشش خندیدم و با خود گفتم: او هرگز رستگار نمی‌شود» (رجال کشی، ص ١٤٢).
پاسخ نویسنده این است که روایت مذکور سندی ضعیف دارد، زیرا مرسل است، چه، کشی این روایت را از یوسف یا همان یوسف بن سخت نقل می‌کند که کشی او را درک نکرده تا روایتش از او صحیح باشد، زیرا یوسف از یاران امام حسن عسکری علیه السلام متوفّا به سال ٢٥٦ هجری است و کشی از طبقه جعفر بن محمّد بن قولویه مرده به سال ٣٦٩ هجری است، بگذریم که یوسف بن سخت، خود غیر موثّق است و ابن عضائری او را تضعیف می‌کند، چنان‌که علّامه حلّی در خلاصه و ابن داوود در رجال خود و مجلسی در وجیزه و خویی و دیگران [١].
همین یوسف این خبر را از علی بن احمد بن بقاح، به نقل از عموی او روایت می‌کند که هر دو ناشناخته‌اند و در کتب رجال نامی از آنها دیده نمی‌شود.
با چشمپوشی از سند روایت، نمی‌توان آن را دالّ بر سخن نویسنده دانست. میرداماد می‌گوید: زراره گمان کرده تقریر تحیّات از سوی امام در «تحیات و صلوات» از باب تقیه بوده، زیرا امام علیه السلام از آن می‌هراسیده

[١]- رجال ابن عضائری، ص ١٠٣؛ رجال علامه، ص ٢٦٥؛ رجال ابن داوود، ص ٢٨٥؛ الوجیزه، ص ٢٠١؛ معجم رجال الحدیث، ج ٢٠، ص ١٦٨