می‌مانَد؟ آیا این محبّت است؟
پاسخ نویسنده این است که وی از آنجا که مفهوم ردا را نمی‌داند گمان برده که بدون ردا بودن مستلزم آشکار بودن عورت است، و این سخنی است که طلبه‌های تازه به حوزه آمده هم قائل بدان نیستند، چه رسد به کسی که ادّعای اجتهاد می‌کند.
اهل‌سنّت روایت می‌کنند که جابر بن عبدالله انصاری بدون ردا نماز گزارْد، و حتّی بخاری در صحیح خود بابی را با نام «باب نماز بدون ردا» می‌گشاید و در آن روایتی را با سندش از محمّد بن منکدر می‌آورَد که گفته است: «بر جابربن عبداللّه در حالی وارد شدم که او جامه‌ای را به خود پیچیده بود و نماز می‌گزارْد و ردایش را به کناری نهاده بود. پس چون از نماز بیاسود گفتیم: یا اباعبدالله! نماز می‌خوانی در حالی که ردایت را به کنار افکنده‌ای؟ گفت: آری، می‌خواستم نادانانی همچون شما مرا ببینند. من پیامبر صلی الله علیه و آله را دیدم که چنین نماز می‌خواند» (صحیح بخاری، ج ١، ص ١٣٧).
احادیث در این باره بسیار است و برشمردن آنها باعث اتلاف وقت و هدر رفتن نیروست.
نویسنده می‌گوید: سفیان بن ابی لیلی بر حسن علیه السلام در خانه‌اش وارد شد و به امام علیه السلام چنین گفت: «سلام بر تو ای خوار کننده مؤمنان. امام فرمود: تو چنین چیزی را از کجا می‌دانی؟ سفیان گفت: کار امّت را به دوش گرفتی و سپس آن را از گردن خویش بیفکندی و به این سرکش وا نهادی تا به غیر آنچه خدا نازل کرده حکم کند» (رجال کشی، ص ١٠٣).