خدایم را دیدار کردم به او می‌گویم: تو مرا به ولایت آن دو فرمودی.
امام علیه السلام می‌فرماید: آری.
نویسنده پنداشته است آن که امام ما را به تولّی او دستور می‌دهد ممکن نیست زنی از اهل‌بیت را به‌زور بگیرد.
پاسخ نویسنده این است که پیش از هر چیز سند این روایت ضعیف است، زیرا در میان راویان آن نام معلّی بن محمّد دیده می‌شود که در کتب رجال، موثّق شمرده نشده و نجاشی حدیث و مذهب او را در رجال خود، جلد ٢، صفحه ٣٦٥، متزلزل معرفی کرده است.
امّا این اعتراض نویسنده در حمل این روایت بر تقیه با آنکه امّ‌خالد از شیعه اهل‌بیت بوده و ابو بصیر از یاران امام صادق علیه السلام، با این سخن ابطال می‌شود که در صورت درستیِ این روایت، بی‌هیچ تردیدی باید آن را بر تقیه حمل کرد. در روایت کشی آمده است:
«چون این زن از محضر امام علیه السلام بیرون رفت امام علیه السلام فرمود: از آن هراسیدم این زن از نزد من برون رود و کثیرالنوا را بیاگاهانَد. بار خدایا! من در دنیا و آخرت نزد تو از کثیرالنوا مبرّایم» (اختیار معرفةالرجال، ج ٢، ص ٥١١).
نویسنده می‌گوید: شیخ مفید در ارشاد روایت می‌کند که: «اهل کوفه به خیمه امام حسن علیه السلام یورش بردند و هر چه را داشت به یغما بردند و حتّی سجاده نماز از زیر او کشیدند و امام حسن بی‌هیچ ردا و جامه‌ای با شمشیر در غلاف همچنان نشسته بمانْد» (ص ١٩٠).
آیا حسن علیه السلام بدون ردا و جامه با عورتی آشکار در پیش روی مردم