اگر قایل به عدم تحقّق این ازدواج باشیم و آن را از دروغهای راویان و بربافته‌هایی بدانیم که همه طومارها و کتابها از آن آکنده است، هیچ یک از اشکالهای نویسنده وارد نخواهد بود، زیرا تمامی آنها بر این فرض استوار است که چنین ازدواجی تحقّق یافته باشد، امّا اگر قائل به تحقّق این ازدواج باشیم، که اعتقاد ما نیز چنین است، هیچ گردی بر دامان امیرالمؤمنین علیه السلام نمی‌نشیند، زیرا عمر حضرت علیه السلام را واداشت تا دخترش ام کلثوم را به زنیِ وی دهد. کلینی با سند صحیح در ج ٥ ص ٣٤٦ از هشام بن سالم و او از امام صادق علیه السلام روایتی را در این باره نقل کره است.
اگر همه این امور را در نظر آوریم، خواهیم دید که امیرالمؤمنین علیه السلام چاره‌ای جز آن نداشت که به رغم خواستش با ازدواج عمر با دختر خود موافقت کند، زیرا یا باید مقام والای امامت را حفظ می‌کرد یا دخترش را به ازدواج عمر درمی‌آورْد، و روشن است که پاسداشت جایگاه امامت سزاوارتر و بایسته‌تر بود و مسأله به شجاعت و ترس ارتباطی ندارد تا این ایراد نویسنده بر امیرالمؤمنین علیه السلام وارد آید که ایشان شیر ژیانی بوده است که در راه خدا از نکوهش هیچ نکوهشگری نمی‌هراسیده است.
نویسنده در تحقّق ازدواج تحمیلی براساس روایتی اعتراض می‌کند که در روضه کافی، جلد ٨، صفحه ١٠١ در حدیث ابوبصیر درباره زنی آمده که خدمت امام صادق علیه السلام رسید و از ابوبکر و عمر پرسش کرد و امام به او فرمود: تولّی آن دو را داشته باش. آن زن گفت: آن گاه که