سلسله راویان آن آمده است. او بصری و از دیلمیان بود و پیشتر از ضعف او سخن به میان آمد. سلیمان بن عبداللّه دیلمی هم در زنجیره راویان این حدیث است که پدر راوی پیشگفته است که او نیز ضعیف شمرده می‌شود.
با چشمپوشی از سند این روایت، در حقیقت باید آن را در ستایش شیعه دانست نه در نکوهش ایشان. خوب است بخشی از این حدیث گفته آید تا درستی سخن ما آشکار شود:
کلینی می‌گوید: شماری از یاران ما از سهل بن زیاد و او از محمّد بن سلیمان و او به نقل از پدرش آورده‌اند که گفته: نزد امام صادق علیه السلام بودم که ابوبصیر نفس زنان وارد شد ... تا اینکه راوی می‌گوید: «عرض کردم:
قربانت گردم ما را چنان زشت می‌خوانند که از آن پُشتمان شکسته و دلهامان مرده است و کارگزاران بر پایه حدیثی که فقیهانشان برای آنان روایت می‌کنند ریختن خون ما را روا می‌شمرند. راوی می‌گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: مقصودتان «رافضه» است؟ او می‌گوید: عرض کردم:
آری. امام علیه السلام فرمود: نه، به خدا این نام را آنها بر شما ننهاده‌اند و خدای، شما را با این نام نامیده است. ای ابومحمّد! آیا نمی‌دانی هفتاد تن از بنی اسرائیل چون گمراهی فرعون و قوم او بر آنها آشکار شد از آنها بریدند و چون هدایت موسی علیه السلام را دیدند به حضرتش پیوستند. این جماعت در میان اردوگاه موسی «رافضه» نامیده شدند، زیرا فرعون را پس زده بودند. این شمار، بیش از دیگر سپاهیان عبادت می‌کردند و مهرشان نسبت به موسی و هارون و نسل آن دو علیهما السلام فزون‌تر بود.
پس خداوند عزّوجل به موسی علیه السلام وحی فرستاد که: این نام را برای