کشی سخن ما را تصدیق کرده می‌گوید وی مردی دروغ‌پرداز بوده که ادّعای الوهیت امیرالمؤمنین علیه السلام را داشت. حضرت علیه السلام از او توبه طلب کرد، ولی او توبه نکرد و حضرت علیه السلام وی را با شماری از همراهانش کشت و دیگر بیش از این چیزی اثبات نمی‌شود.
هر آنچه پیرامون نقش عبداللّه بن سبا بافته شده و از او چنان شخصیت افسانه‌ای ساخته که عقل صحابه را به بازی گرفته و مردم را علیه عثمان بسیج کرده و چنان غلوّی را در حقّ امیرالمؤمنین علیه السلام آشکار کرده و در میان مسلمانان پراکنده است که توانسته در زمانی کوتاه دولت اسلامی را فرو پاشد و خلافت را به لرزه اندازد، همه از اخبار جعلیِ سیف بن عمر در کتابش با عنوان الفتنة و وقعةالجمل است و جز از این طریق روایت نشده است.
سخنانی را که نویسنده از علمای شیعه نقل می‌کند یا مفاد احادیثی است دالّ بر اینکه عبداللّه بن سبا در حقّ امیرالمؤمنین علیه السلام غلو می‌کرده و حضرت علیه السلام او را توبه داده و چون وی از توبه خودداری کرده است حضرت علیه السلام او را کشته، یا از اقوال سنّیانی همچون طبری و جز او ستانده شده بی آنکه در جزئیات آنها تحقیق شود، همچون فرق الشیعه نوبختی و کتاب الانوار النعمانیه سید نعمةاللّه جزایری. این اقوال او فاقد هر گونه ارزش است، زیرا هر سخنی که به دلیلی صحیح، مستند نباشد سخنی بی ارزش است که نمی‌توان بدان تکیه کرد.
نوبختی می‌گوید: گروهی از اهل علم که در شمار یاران امیرالمؤمنین علیه السلام بوده‌اند روایت کرده‌اند که عبداللّه بن سبا مردی یهودی بوده که اسلام آورده و به علی دوستی می‌ورزیده و پس از اسلام آوردن