موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٦٠ - قضاى روزه ماه رمضان

[سؤال ٣٧٥٤] ٢٥٠٦- ٥٤٨٣

٢. هرگاه فردى به دلايلى مجبور باشد به مدت چند سال در تهران كه از بلاد كبيره است زندگى كند و در اين چند مدت قصد اقامت موقت نمايد و همچنين محل كار و منزلش نيز در دو محله مختلف تهران باشد، طبق فتواى حضرت امام نماز و روزه‌اش قصر است- با توجه به اين‌كه محل كار و منزلش در دو نقطه يعنى دو محل مختلف و با فاصله زياد مى‌باشد و هر روز بايد اين راه را برود- سؤال اين است كه اگر اين فرد برايش مقدور نباشد در مدت اين چند سال، آن هم هر سالى بيش از چند روز به زادگاه اصلى خود برود و با توجه به اين‌كه روزه ماه رمضان را نيز نمى‌شود بيش از يك سال عقب انداخت، بنابر اين تكليف روزه اين فرد چگونه بوده و چه حكمى دارد؟

بسمه تعالى، قضاى روزه هر سال را از رمضان بعد نبايد تأخير بيندازيد و اگر تأخير بيندازيد، براى هر روز بايد يك مد طعام- كه تقريباً ده سير است- به فقير بدهيد.

[سؤال ٣٧٥٥] ١٨٥٩٥٠٣١

بسمه تعالى‌

دفتر امام خمينى، با درود بر امام امت و سلام بر شهيدان و ياد آوارگان و معلولان‌

احتراماً؛ پيرو نامه قبلى كه شما درباره آن مسأله فرموده بوديد كه در محل كار (مشكين شهر) بدون قصد ماندن ده روز، حكم مسافر را داريد، صحيح اين مسأله در رساله امام هم بود؛ اما فرموده بوديد كه بايد قصد كنيد ده روز در محلى (مشكين شهر، محل كار) بمانيد. بايد عرض كنم كه شغل اين‌جانب طورى است كه نمى‌توانم قصد اقامت ده روز را بنمايم؛ چون هر روز امكان دارد جهت بازديد و يا خريد و يا ... به روستاهاى دوردست و يا شهرهاى ديگر مسافرت نمايم. و همچنين نوشته بوديد كه بايد در وطن باشيد. بايد عرض كنم كه براى اين كار بايد يك ماه مرخصى بگيرم تا در