موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٠ - دومين قطع كننده سفر قصد ماندن ده روز در يك محل
بر روان پاك شهيدان راه حق و حقيقت كه آزادى خويش را مرهون ايثار و از خودگذشتگى آنها مىدانم. چون در رابطه با كارم مسألهاى شرعى پيش آمده است با شما مشورت مىكنم، خواهشمندم شخصاً راهنمايى فرماييد.
اينجانب يكى از خدمتگزاران و عضو پرسنل بنياد مستضعفان شهرضا، نظر به اينكه محل تولدم در قريه اسفرجان ٥٠ كيلومترى شهرضا مىباشد، حاليه ماه مبارك رمضان را قصد نموده و روزه و نماز را به صورت كامل انجام مىدهم، لذا چون كار بنياد به صورتى است كه مىبايست همه روزه و يا بعضى از اوقات به اطراف (بيش از حد ترخص) بروم، مراتب ذيل را معروض مىدارم:
١. نتيجه نماز و روزهام چگونه است و آيا قصد شكسته مىشود يا نه؟
بسمه تعالى، اگر هنگام قصد اقامت توجه داشتيد كه در ضمن ده روز، بيش از يكى دو ساعت از محل اقامت خارج مىشويد قصد اقامت صحيح نيست و نماز و روزه قصر است.
٢. غير از ماه مبارك رمضان كه همه روزه يا هفتهاى يكى دو روز به زادگاه اصلى خودم مىروم، نماز و روزهام به چه صورت است؟
بسمه تعالى، در فرض مرقوم، در محل كار و بين راه حكم مسافر داريد.
٣. آيا محل كار (بنياد مستضعفان شهرضا) كه مدت دو سال و نيم در آنجا مشغول هستم جزء وطن دوم محسوب مىشود يا نه؟
بسمه تعالى، بدون قصد زندگى دائمى، وطن محسوب نمىشود.
[سؤال ٣٠٠٢] ١٨٤- ٢٣٢٨
٣. آيا آوارگانى كه در شهرى سكنا دارند يا دانش آموزانى كه در تهران براى كسب دانش رفتهاند و قصد اقامت كردهاند و هر روز صبح بايد به مدرسه بروند و بين منزل و محل كار و مدرسه آنها بيش از حد ترخص باشد و صبح كه بايد بروند و ظهر يا قبل از ظهر به مقدار كمى به منزل اقامت مىرسند، آيا نماز اينگونه اشخاص قصر است يا تمام؟ و روزه چطور؟