موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٧ - احكام مسافر

[سؤال ٣٠٨٥] ١٥٣٠٥١٢

بسمه تعالى ٢٩/ ٧/ ١٣٦١

حضور محترم امام امت، خمينى بزرگ، سرور و مولاى ما

خواهشمندم پاسخ مسأله زير را مرقوم فرماييد.

اين‌جانب از سال ١٣٥٤ از قم خارج شدم و جهت ادامه تحصيل به شيراز رفتم؛ يك سال در شيراز و چند سال در تهران تحصيل كرده‌ام؛ دانشجويان دانشكده كه اغلب از شهرستان‌هاى ديگر به تهران آمده بودند، با توجه به اين‌كه حداقل براى چهار سال در تهران خواهند بود و روشن نبودن مسأله وطن دوم، به گمان اين‌كه نظر شما در مورد تهران (شهرى كه در آن تحصيل مى‌كردند)، احتساب آن به عنوان وطن دوم است، نماز، روزه و ... خود را مطابق معمول در وطن اول خود انجام مى‌دادند و حكم بلاد كبيره را نيز اجرا نمى‌كردند؛ كه البته از زمانى كه حكم جناب‌عالى را ديده‌ايم (قريب ٥/ ٢ سال پيش تا به حال) آن را به اجرا در مى‌آوريم.

خواهشمند است بفرماييد تكليف نماز و روزه ما در طى ٥- ٦ سال تحصيلى‌مان چه مى‌شود؟ آيا صحيح است يا بايد آن‌ها را قضا نماييم؟

در ضمن نمى‌دانم در مدت يك سالى كه در شيراز بوده‌ام آيا نماز و روزه‌ام را مطابق احكام مربوط به مسافر انجام داده‌ام يا به طريق وطن دوم. در اين مورد نيز تكليف اين‌جانب را بيان فرماييد. خدايا، خدايا، تا انقلاب مهدى، خمينى را نگهدار

بسمه تعالى، اگر اعمالى كه انجام داده‌ايد بر خلاف وظيفه بوده، بايد قضا نماييد و در شيراز حكم مسافر داريد. ولى در فرض مسأله قضا واجب نيست.

[سؤال ٣٠٨٦] ٨٠٤- ٧٤١٦

٤. اين‌جانب با تصور اين‌كه اقامتى نامحدود ولى نه هميشگى، شرايط وطن دوم را داراست، تا چندى پيش، نمازهاى خود را در شهرى كه در آن اقامت گزيده‌ام، بدون‌