موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣١ - دومين قطع كننده سفر قصد ماندن ده روز در يك محل

[سؤال ٣٠٢٧] ١٥٠٥٩٢٥٦

بسمه تعالى‌

كسى كه ده روز در جايى قصد اقامت نمايد و بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى ناچار شود از حد ترخص خارج شود و احياناً يك يا دو روز در آن‌جا بماند و دوباره به محل اقامت خود بازگردد آيا قصد او به‌هم مى‌خورد؟

بسمه تعالى، چنانچه كمتر از چهار فرسخ فاصله باشد در فرض مسأله ضرر به قصد اقامه او نمى‌زند و اگر چهار فرسخ يا بيشتر باشد قصد به‌هم مى‌خورد.

[سؤال ٣٠٢٨] ١/ ٤٦١٧- ٢٠٩٧

٢. كسى كه در محلى قصد اقامت ده روز را كرده بدون در نظر داشتن اين‌كه ممكن است در بين ده روز سفرهايى كمتر از سفر شرعى برايش پيش آيد نماز و روزه او قبل و بعد از سفرهاى پيش‌آمده چه حكمى دارد؟ و اگر از اول بخواهد در بين اين ده روز سفرهاى بيشتر از حد ترخص كند نماز و روزه او چه حكمى دارد؟

بسمه تعالى، اگر قصد اقامت ده روز با شرايط آن متحقق شده تا سفر شرعى جديد پيش نيامده حكم اقامت باقى است و اگر از اول قصد خروج از محل اقامت بيش از يكى دو ساعت دارد قصد اقامت محقق نشده است.

[سؤال ٣٠٢٩] ١٢٥٩- ٧١٢

٢. اگر با قصد اقامه عشرة ايّام، يك نماز چهار ركعتى شروع كند و در ركعات يا افعال آن شك كند، اگر امام يا مأموم باشد و رجوع به حافظه كند و بعد از همين نماز از قصد اقامه برگشت نمايد، آيا باقى بر تمام بماند يا نه؟ و آيا فرق بين شك در ركعات و افعال ركنى و بين افعال و واجبات غير ركنى هست كه اگر در قسم اول شك كند و رجوع به حافظه نمايد يا كثير الشك باشد و بنا بر انجام گذارد، با شك در قسم ثانى كه شك در افعال غير ركنى است فرق كند؟ با توجه به مسأله ٣٢ و ٣٤ از عروه و تعليقه.