٢. محل شهرك كه با شهر فاصله دارد، اگر نرده كشى و تأسيسات ادارى باشد- مثل نيروى هوايى و پادگان- متصل به شهر محسوب مى‌شود يا حتماً بايد منازل مسكونى باشد كه متصل به شهر محسوب شود؟ بايد دانست كه اين نرده‌كشى ٥ كيلومتر است.

بسمه تعالى، ميزان، نظر عرف است و در فرض مسأله، دو محل محسوب است.

٣. روزه و نمازى كه قبل از دانستن اين‌كه امام در فتواى خود، محل سكونت غير وطن را مانند مسافر مى‌داند خوانده و گرفته شده است چه صورت دارد؟ با اين‌كه ما نماز و روزه را مانند وطن درست خوانده‌ايم، آيا قضاى نماز و روزه لازم است يا نه؟

بسمه تعالى، آنچه بر خلاف وظيفه عمل شده، بايد قضا شود.

٤. توضيحاً اين‌كه ما قبل از آمدن امام به وطن، از شخص ديگرى تقليد مى‌كرديم كه شش ماه ماندن در محل يا بيشتر از آن‌را در حكم وطن مى‌دانست. قبل از وقتى كه به امام رجوع شود- شايد حدود كمتر از يك‌سال- در اين مسأله كه امام مى‌گويند: در غير وطن ماندن براى هر چند سال كه باشد، حكم مسافر بر ما بار است، ما نماز و روزه را مانند وطن به‌جا آورده‌ايم. تكليف چيست؟

بسمه تعالى، اگر مطابق تقليد صحيحى عمل كرده‌ايد قضا ندارد.

خدايا خدايا تا انقلاب مهدى خمينى را نگهدار، والسلام‌

[سؤال ٣٠٢٢] ٩٤٥- ٢٨٣٥

٣. اگر كسى در جايى قصد اقامت نمود و پس از آن، هر روز مى‌خواهد براى كاركردن، به مادون مسافت برود- كه تقريباً هشت ساعت كار كند- و برگردد به محل اقامه، تا زمانى كه به حد مسافت نرفته باشد، آيا نمازهاى او قصر است يا تمام؟ و آيا اگر از اول، قصد چنين كارى را داشته كه بعد از ده روز، براى كاركردن برود و برگردد، يا تصادفاً چنين تصميمى را اتخاذ كرده، فرق دارد يا نه؟

بسمه تعالى، اگر بعد از ده روز، به كمتر از مسافت رفته، نماز او تمام است؛ هر چند از اول قصد آن‌را داشته باشد.

[سؤال ٣٠٢٣] ٧٦٣٩- ١٤٩٤

٢. إذا نوى أحدهم الإقامة في مدينة، عشرة أيام ثمّ طال به البقاء فيها أكثر من الأيام‌