موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٥ - دومين قطع كننده سفر قصد ماندن ده روز در يك محل

در فرض مرقوم، تمام است و نيازى به تجديد قصد اقامت نيست.

[سؤال ٢٩٩١]

٣. اگر مسافرى در يكى از محلّات تهران كه از بلاد كبيره است، قصد اقامت ده روزه نمايد و در طول اين ده روز به محله‌اى ديگر برود كه فاصله آن تا محل اقامت، يك كيلومتر باشد و يك روز در آن‌جا بماند، آيا در طول اين يك روز نماز وى شكسته است يا نه؟ و همچنين پس از بازگشت به محله اوّلى كه قصد اقامت ده روزه داشته است لازم است قصد اقامت را تجديد كند يا خير؟

بسمه تعالى، اگر از اول قصد خارج شدن يك روز از محله محل اقامت نداشت نماز تمام است و تا سفر شرعى جديد پيش نيامده حكم اقامت به قوّت خود باقى است.

[سؤال ٢٩٩٢]

٤. اگر مسافرى در يكى از محلّات تهران كه از بلاد كبيره است، قصد اقامت ده روزه نمايد و ده روز از آن محله خارج نشود، روز يازدهم به محله ديگر برود و يك روز در آن‌جا بماند و فاصله آن محله با محل اقامت يك كيلومتر باشد، آيا در آن يك روز، نماز وى شكسته است يا نه؟ و همچنين روز بعد كه دوباره به محل اقامت اوّلى برگشت بايستى قصد اقامت را تجديد كند يا خير؟

بسمه تعالى، حكم همان است كه در جواب سؤال دوم ذكر شد.

[سؤال ٢٩٩٣] ١٠٤٣- ٥٥٩٢

٣. كسى كه منطقه‌اى را محل اقامت خود قرار داده است- مثلًا درس مى‌خواند در آن منطقه- آيا تجاوز از حد ترخص هر روزه يا يك روز در ميان، به قصد اقامت آن شخص ضرر مى‌زند يا نه؟

بسمه تعالى، اگر از اول قصد خروج روزانه يا يك روز در ميان دارد، قصد محقّق نيست.