موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٣٠ - آنچه بر روزهخوارى مترتب مىشود (قضا، كفاره و تعزير)

[سؤال ٣٤٧١]

٢. در رساله شما در مسأله ١٥٨٨ آمده است. «اگر روزه‌دار استمناء كند يعنى با خود كارى كند كه منى از او بيرون آيد روزه‌اش باطل مى‌شود». حال سؤال اين است كه كفاره هم دارد يانه؟ و همچنين در مسأله بعد كه فرموده‌ايد: «ولى اگر كارى كند كه بى‌اختيار منى از او بيرون آيد، روزه‌اش باطل مى‌شود».

بسمه تعالى، اگر از روى علم و عمد بوده كفاره دارد و كفاره او جمع است.

[سؤال ٣٤٧٢]

٣. باز در قسمتى از مسأله ١٥٩٥ آمده است: «ولى اگر شوخى را ادامه دهد تا آن‌جا كه نزديك است منى خارج شود و خوددارى نكند تا خارج گردد روزه‌اش باطل است». باز سؤال در اين است كه كفاره دارد يا نه؟

بسمه تعالى، در حكم دو مسأله قبل است.

[سؤال ٣٤٧٣]

٤. اگر كسى به قصد بيرون آمدن منى با خود يا با غير كارى كرد و يا در جايى واقع شد كه منى از او بيرون آمد و بعد از آن از مبطلات روزه خوددارى بكند و يا نكند، در هر دو صورت حكم شرعى چيست؟ و در صورت اول كه خوددارى بكند، آيا كفاره دارد يا نه؟ و اگر كفاره دارد، آيا كفاره جمع دارد يا يكى كافى است؟ و در صورت دوم كه از مبطلات روزه خوددارى نكند، باز كفاره دارد يا ندارد و اگر كفاره دارد كفاره جمع يا يكى؟ البته ناگفته نماند در صورت دوم كه از مبطلات خوددارى نكرده، به خاطر اين بوده كه با خود فكر كرده، حال كه روزه‌ام باطل شده پس چرا از مبطلات خوددارى كنم و در اذيت باشم و فقط مقدارى آب نوشيده، البته قصد مخالفت امر خدا را نداشته.

بسمه تعالى، يك كفاره بيشتر واجب نشده و چنانچه افطار به حرام شده كفاره جمع بايد بدهد.