موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٨ - احكام مسافر

مى‌شود و قصد هم كرده و نماز را درست مى‌خواند، لكن با عدم توجه يا با جهل به مسأله هميشه روزهاى پنج‌شنبه و جمعه به شهر خودش مى‌رود. بالاخره تا يك سال و اندى نماز را درست مى‌خواند، با توجه به اين‌كه در اين مدت هيچ وقت ده روز نمانده و به گمان اين‌كه چون از اول قصد كرده نمازش درست است، آيا از اين به بعد كه باز هم ده روز نخواهد ماند بايد نماز را قصر بخواند يا درست؟ و به فرض قصر بودن نماز، آيا نمازهايى كه خوانده قضا دارد يا خير؟

بسمه تعالى، با فرض اين‌كه به اندازه مسافت از وطن خود دور شده است در فرض مرقوم، نماز شكسته است و آنچه بر خلاف وظيفه انجام داده است بايد اعاده نمايد.

[سؤال ٣٠٦٧] ٨٧٧٦- ١٠٥٩

٢. كسى مسأله‌اى را از فردى پرسيده و آن فرد مسأله را اشتباه گفته و سائل بعد از مدتى فهميده است كه عملش اشتباه بوده است. مثلًا نماز را مدتى تمام خوانده در حالى كه بايد شكسته مى‌خوانده، آيا بايد اشتباه خود را جبران كند و نمازهاى گذشته را قضا كند يا خير؟

بسمه تعالى، اگر به جاى اين‌كه نماز را شكسته بخواند تمام خوانده و مى‌دانسته نماز مسافر شكسته است بايد قضا كند.

[سؤال ٣٠٦٨] ٨٦٧٠- ١٠٤٣

٥. شخصى در تهران كه وطن او نيست آمده براى كار و هر روز از محل كار تا منزلش مسيرى را طى مى‌كرده و طبق فتواى حضرت امام در بلاد كبيره بايد نماز شكسته مى‌خوانده و روزه نمى‌گرفته و مسأله را نمى‌دانسته يا سؤال كرده به او جواب درستى نداده‌اند، حالا كه مسأله براى او روشن شده تكليف نمازهايى كه تمام خوانده و روزه‌هايى كه گرفته چيست؟

بسمه تعالى، روزه و نمازى كه پس از بزرگ‌ [و] خارق العاده شدن تهران‌